New valley, different rules
Uitgeslapen geniet ik van een prachtig landschap. Wederom wonderbaarlijk wat een beetje zonneschijn kan doen. Voor vertrek nog even een bakje rijst inslaan voor de lunch en dan wegwezen.
Over een prachtige hoogvlakte, grazende yaks en schapen, en zowaar een heus tentendorp uitgerust met complete winkeltent etc. Windje in de rug, da's fijn.
De weg gaat omhoog, steeds in dezelfde richting, maar aan de andere kant van de pas komt de wind ineens frontaal van voren. New valley, different rules. Grasland veranderd ook in een iets ruigere vorm van begroeing, en tenten en vee zijn afwezig.
Hetzelfde geldt voor de volgende vallei; er zijn weer bomen te zijn, gele weides en de knorrende yaks hebben plaatsgemaakt voor hun loeiende soortgenoten. Ik ga hard, effectief vals-plat afdalend, en rijd meer dan twintig kilometer binnen een half uur.
Vanaf het dorp dat volgt niet nog verder afdalen langs de rivier, maar bergop naar Xining. Ik ga als een speer, aangemoedigd door de vele wegwerkers langs de kant. Asfalt wordt cement, dan een brug en een tunnel. Ik rijd een tiental meters naar binnen toe, maar geen verlichting te bekennen. Aangezien het licht van mijn fiets het inmiddels begeven heeft, en mijn zaklamp waarschijnlijk nog onder de goede zorgen van Alisha verkeerd, heb ik een probleem. Kan het einde van de tunnel niet zien, en voel me nu al gedesorienteerd raken. Gekkenwerk.
Ik draai me dus om, heb vanaf buiten de oude weg naar boven gespot. Verder omhoog dus, over een slechte onverharde weg die al tijden geen onderhoud meer heeft gehad. Los grint, rotsblokken, hier en daar een riviertje, niets dat ik al niet eerder heb gezien.
Bijna boven voel ik het licht uitgaan. Laat de laatste paar kilometer maar voor morgen, ik ga lekker slapen. Midden op de weg zet ik mijn tent op, want hier komt toch niemand.
