Er was ons beloofd dat er businfo klaar zou liggen, maar die is er niet. Alisha dus zelf nog maar eens vragen, terwijl ik bij het postkantoor twee en halve kilo overbodige kleding naar huis verscheep.
Bustickets voor vier uur 's middags, dat is over twee en half uur al, en we moeten nog veel doen. Haasten geblazen dus. Op de klok schrokken we een aantal schaaltjes noodles naar binnen, en racen dan terug naar het hotel. Emailen, spullen inpakken en wegwezen.
Bus is niet al te groot wat laadruimte betreft, fietsen moeten dus ontdaan van trappers alvorens we kunnen laden. Zodra eenmaal alles in d bus zit, begint de chauffeur te zeuren over het feit dat hij 100 yuan per fiets wil hebben. Mooi niet. We houden voet bij stuk en uiteindelijk geeft hij op. Fietsen gaan gratis mee, zoals het hoort.
De reis verloopt vreemd. Na een ruim half uur te laat te vertrekken (hoogsts ongebruikeijk), volgt een stop op de fruitmarkt van bijna een uur. De hele achterbak wordt volgestrouwd met kilo's fruit, en wij wachten. Op een of andere manier komen we echter toch nog precies op tijd in Turpan aan. Vervolgens is het stuiteren geblazen, en als zo'n beetje iedereen rond een uur of elf eindelijk de ogen dicht heeft besuit meneer de buschauffeur dat het tijd is voor zijn avondeten. Lichten en muziek aan, en iedereen uitstappen. Fijn.
