Wanneer het eindelijk licht begint te worden, kunnen we weer verder. Grote kiezels op de weg maken voortgang lastig, en even later staan we stil. De twee die ik eerder vervloekte staan voor ons. Lekke band. Hah! Net goed!
Helaas blijkt mijn chauffeur aan hetzelfde euvel te lijden. Dat verdient hij niet. Maar goed, niks aan te doen. Een klein half uur later is het gerepareerd, en zetten we onze tocht voort. Ik staar doelloos voor me uit. Het is voorbij, hier eindigt mijn tocht. Ik wil maar een ding, en dat is Sue vinden. Het volgende dorp, iemand om mijn verhaal te vertellen en bij uit te huilen, en daarnaast natuurlijk ook haar kennis van het Chinees.
In het volgende dorp blijkt echter helemaal geen herberg aanwezig. Mijn chauffeurs weigeren me dan ook af te zetten. Mee terug naar de grens, en daar een nachtje slapen is het devies.
Een paar uur later arrivieer ik dus wederom in het dorp waar ik minder dan vierentwintig uur geleden mijn fietstocht door China startte. Ik word in een herberg gedeponeerd, duur maar dat interesseert me nu niet. Natte kleren over de waslijn, nat geld door de kamer vespreid en een eerste zicht op mijn spulletjes. Mijn voeten doen erg veel pijn en blijken onder de schaafwonden en bloedblaren te zitten. Teiltje erbij en ontsmetten dus.
Eindelijk ben ik min of meer tevreden met alles om me heen en val ik in een diepe slaap. Niet voor te lang, maar genoeg om te verfrisen. Nu iets eten. Geld wisselen is lastig, want de bank is dicht, maar een of andere taxi-chauffeur wil wel helpen. Daarnaast rijdt hij een grote Mitshubishi en wil hij een vrachtje naar Kashgar. Hij vraagt te veel, ik geef aan dat ik er tijdens het eten over na zal denken, maar hij blijft plakken.
In een eettentje aanbevolen door mijn redders krijg ik een heerlijke maaltijd voorgezet; varkensvlees met gebakken groeten. De taxi janus blijft in de buurt, maar raakt het eten niet aan. Dat is voor mij. Na het eten vraagt hij wederom of ik mee wil. Achter keer meer dan gebruikelijk wil hij, ik weet het niet, en zoek mijn vrienden voor advies.
Nergens te vinden echter, maar wel een paar andere chauffeurs die me willen rijden voor een normale prijs en door mijn vrienden zijn opgetrommeld. Weet maar niet wat ik wil, ik kan nu niet denken, maar uiteindelijk toch maar met Mr Mitshubishi mee. Mijn redders zie ik niet meer, en samen met een juttezak zet ik de terugreis in. Een onsympatieke dikkerd die maar niet kan stoppen om op een erg valse manier met de Arabisch klinkende deuntjes uit de bandrecorde mee te zingen, voegt zich ook bij ons.
Een paar dorpen later twee jongens met een gigantische lading schapen en kamelen wol. Ineens erg vol in de achterbak dus, maar ze blijken later nog, in tegen stelling tot de dikke wannebe zanger, goed van pas te komen.
Bij het rivierbed van afgelopen avond aangekomen, begint Janus al meteen te vragend te gebaren en langzamer te rijden. Ja hier wil ik er inderdaad even uit.
Mijn tent staat nog, of beter, ligt half dubbel gevouwen tussen de stuiken. Van het verhoginkje waar ik op stond is nog maar de helft over. Langzaam begin ik de boel af te breken en modder te ruimen. Dan een klein wonder; als ik mijn buitentent ophef, komt ineens mijn benzinebrandertje te voorschijn. De nacht buiten doorgebracht in het aggressief woelende wayer, maar tot nog onaangetast in possitie. In de modder van mijn binnentent, die vakkundig door het behulpzame drietal van Janus en de Wolhandelaars geruimd wordt, vinden we nog een paar pannetjes, mijn spinnen, een paar flessen water, en mijn zaklamp (die het zowaar nog doet) terug.
Een loodzware juttezak met spullen, en dan slepen maar. Fiets is weg, jammer maar helaas. Dan ineens, als we bijna bij de auto zijn, zie ik een schittering. Daar, in de verte, dat is een stuur! Mijn fiets!! Ruim driehonderd meter met de stroom meegesleurd, en nu onder een lading modder en plantenresten.
Ik laat de juttezak bijna spontaan vallen om me over mijn lieve tweewieler te ontfermen. Alles lijkt nog in orde, geen slagen in de wielen, geen kapotte onderdelen, pomp nog in positie, alleen mijn bidons pleitte. Het ergste vuil halen we van de fiets af, en dan alles loodzwaar boven op de lading wol.
Een aantal kilometer verder een stop. Hier is vers water te vinden, dus alles van de auto af, en spoelen maar. Fantastische hulp die binnen een kwartier mijn tent weet uit te spoelen, terwijl ik me over de rest van mijn uitrusting ontferm. Even drogen op het hoge gras bij 30 graden Celcius en dan door.
Tegen het einde van de middag (een uur of 10 dus) arriveren we in Kashgar, en word ik afgezet bij mijn hotel. Aangeschreven als een backpackers sta ik ineens voor een groot koepelvormig en marmer gevuld hotel. Dit kan toch niet goed zijn? Wat verdwaald loop ik rond, word terug verwezen naar de receptie, vraag toch maar naar een kamer, en kom er achter dat het hier toch echt maar 5 euro per nacht kost.
Prima kamer met badkuip, ideaal voor het uitspoelen van mijn bemodderde spulletjes dus. Onder de douche (voor het eerst sinds weken), op zoek naar wat te eten, en ook meteen maar even bij de kapper langs. Tegen de tijd dat ik weer 'thuis' ben is het ver na middennacht, en slaap ik als een roos.
