Waarom??
De dertiende. Ik had er vooraf geen goed gevoel over. Om een of andere reden had ik al dagen het idee dat ik op de dertiende niet bij de grens met China moest zijn. Een diep overtuigend gevoel. Maar waarom? Tsja, geen idee. Gewoon de dertiende. Leek me. Te weinig andere dingen om me druk over te maken waarschijnijk.
Rustig aan opgestaan en paspoort op komen halen bij de grens. Geen probleem hier, paar formuliertjes invullen, voor een of andere infrarood pilaar gaan staan voor temperatuur opname om vervolgens te horen te krijgen dat ik waarschijnlijk geen vogelgriep heb en dus welkom ben in het land. Stempeltje er bij, en wegwezen maar.
Besluit voor vertrek eerst nog even wat euro's te wisselen zodat ik aangestrerkt door een lekkere Chineese maaltijd in mijn buikje de komende tweehonderd kilometers naar Kashgar wat makkelijker kan afleggen. Na een lange zoektocht door een stapel computer programma's besluit de bankbeambte me een niet al te goede wisselkoers te bieden, en vervolgens terug te krabbelen en mijn euro's maar helemaal te wijgeren. Ga maar naar Kashgar is het advies. Mijn laatste smeekbede om toch minimaal 5 euro te wisselen, zodat ik op zijn minst wat kan eten, resulteert niet in meer toegevelijkheid van zijn kant, maar wel tot een spontane donatie van 5 yuan van een willekeurige Chinees. Dat was ook weer niet de bedoeling, maar wel aardig natuurlijk.
Hapje Chinees, en dan de bergen in. Niet 200 kilometer naar beneden zoals ik gehoopt had, maar eerder op en neer, en nog een keer. Langs de weg kamelen, maar dit keer met twee bulten, en de waar ik precies ben? Tsja, van die Chinese tekeneningetjes weet ik toch echt geen chocola te maken..
Het is mooi, maar schiet niet op. Ieder keer denk ik de laatste berg wel gehad te hebben, om om de hoek weer een volgende exemplaar tegen te komen. Mooi niet door een rivier dal zoals de kaart beloofd had, maar hard werken. En houden de heuvels het even van gezien, dan is daar broer Wind die zijn uiterste best doet enige vorm van progressie tegen te gaan.
Tegen het einde van de middag, geen zin meer met mijn walkman op, en vast besloten toch minimaal 75 kilometer te rijden, komt er ineens een geel stipje tegemoet. Moet drie keer kijken, gok eerst een motorfiets, kijk nog eens, en heb dan ineens Sue voor me staan, om haar tweewieler onderweg van Hong Kong terug naar huis in Engeland.
We kletsen samen, en na een aantal route ideeen van haar kant en de laatste informatie over de twee vooruitrijdenden Duitsers, en wederzijdse adviezen van mijn kant over Centraal Azie, is het tijd om verder te gaan. Sue doet niet aan kamperen, dus zoekt een paar dorpen verder met haar indrukwekkende kennis van het Chinees onderdak, terwijl ik mijn waterflessen vul en me op maak voor een nachtje langs de kant van de weg.
Eerst nog een paar kilometer, totdat ik in een voor de wind redelijk beschut rivierdal terecht kom. Op een plateautje naast een boom prik ik mijn tent in de grond, kook mijn maaltje, en maak me op voor de nacht. Het is inmiddels 23.00 Bejing tijd (zonsondergang dus), en ik ben blij dat de 13de bijna voorbij is. Niets gebeurd.
Dan begint het te regenen. Niet al te hard, gewoon regen. In de verte wat onweer. Houd ik niet van, maar goed, oprollen in slaapzak en proberen te ontspannen en negeren. Gaat vanzelf weer weg, en inderdaad even later is het weer stil.
De regen tikt echter rustig door. Begin me wat onrustig te voelen, want ik sta natuurlijk wel in een rivierdal, maar zo'n klein beetje nattigheid moet geen punt zijn, en daarnaast sta ik op een verhoging.
Dan, ineens, een gigantische knal. En geruis. Heel veel geruis. Nattigheid. KUTTTTT!! Voor de verandering staan mijn fiets dit keer niet aan mijn tent vast, dus het eerst waar ik aan denk is, tent uit, kijken of mjn fiets wel veilig is.
Ik tast in het duister, voel niks, glijd weg, en wordt een aantal meter met het water meegesleurd. Geen goed idee. Even verder weet ik op het droge te krabbellen. Die fiets komt later wel.
Voor mijn inmiddels ondergelopen tent sta ik perplex. Waarom?? En wat nu verder?? Een flash-flood, dus misschien dat het met een paar minuten wel ophoudt. Ik besluit een paar minuten te wachten. Het water stijgt echter, en ik sta doorweekt in mijn ondergoed in de kou. Wachten is niet slim, dringt tot me door. Ik moet hier weg.
Met stuurtas met paspoort (gelukkig waterdicht verpakt) in de hand loop ik een stuk van mijn tent vandaan, naar een plekje waar het nog wel droog is. In het donker en op de tast, want mijn zaklamp is natuurlijk het eerste wat ik verloor. Ik laat mijn tas achter en besluit de rest ook maar te halen. Vier andere tassen, slaapzak en matrasje, misschien dat ik dan nog ergens op een hogere plek wat slaap kan vatten.
Ook hier stijgt het water echter. Ik moet hier nu echt weg! Bepakt en bezakt met al mijn bagage, matje onder mijn oksel en slaapzak om mijn nek begin ik aan een barre tocht. Een nachtmerrie. Zonder schoenen over scherpe, glibberige stenen, wadend door ijskoud water, in onzekerheid opzoek naar een plek op het droge en stuikelend over onzichtbare stenen. Ik huil en ik vloek, en owh wat doet dit pijn.
Vijf minuten duren een eeuwigheid, maar ik moet en zal bij de wegkomen. Survival instincten op volle toeren. Eindelijk bereik ik de dijk waarover de weg loopt. Steil en modder. Ik krabbel en glijdt langzaam naar boven toe, op naar het beloofde land.
Wat nu? Koud en onderkoeling drijgt. Gelukkig is mijn keldingtas behoorlijk droog gebleven. Kleren uit en handoek erbij dus. Op een bizarre wijze kleed ik mezelf zo goed en zo kwaad als het kan op een zo warm mogelijke manier aan. Kyrgizische muts, gewone broek over regenkleding, en bij gebrek aan een onderbroek, maar gewoon in wieleroutfit. Dan mijn mp3-speler op (die het wonder boven wonder ondanks zijn natzijn nog gewoon doet!), volume op honderd en schreeuwen. Heel hard schreewen. Maakt niet uit wat, en over de teksten van de voorbijkomende artiesten bler ik mijn eigen ellende er uit.
Langzaam aan begin ik me over andere dingen zorgen te maken. Mijn elekronica, fotorolletjes, fototoestellen, hoe zou het daar mee zijn? Mijn andere tassen houden het allemaal een stuk minder goed uit als het op nattigheid aankomt, dus een voor een vis ik alles van waardat dat niet nat mag worden uit hun respectivelijke tassen te voorschijn en berg het op in een droger heenkomen. Geld en paspoort gaan in mijn zakken, mocht ik alles hier om een of andere reden moeten achterlaten.
Dan is alles gedaan. Ik droog mijn matjes, en neem plaats in mijn lakenzak. Slapen is geen goed plan, maar dat geeft me in iedere geval weer wat extra bescherming tegen de wind. De hemel klaart op, en onder de net niet meer volle maan, licht het landschap op. Best mooi hier eigenlijk, met een grote witte piek aan de kant waar zich ergens de resten van mijn tent moeten bevinden.
Na lang wachten eindelijk een auto. Ik zwaai en ik zwaai, maar de eikel kijkt me aan, en rijdt vervolgens gewoon door. Ik kan het niet geloven. Hetzelfde geldt voor een stuk of vier vrachtwagens die het uur dat volgt voorbij komen. Hoe onmenselijk kun je zijn?? Ik vervloek ze allemaal, in het bijzonder de twee die aan de andere kant van het water, nadat ze mij en mijn rillende lichaam compleet genegeerd hebben, nog even stoppen om hun bandenspanning te controleren.
Uiteindelijk komt het geluk toch aan mijn zijde. Een vrachtwagen die me eerst voorbij lijkt te rijden, en ik al de meeste verschrikkelijke verwenzingen aan het toewerpen ben, stopt ineens toch. Half huilend strompel ik naar de cabine en maak aan een niet begrijpende Chinees de gebeurtenissen van vannacht duidelijk. Of hij het in eerste instantie snapt zal ik nooit weten, maar hij wijst naar de lege stoel naast me; ik ben welkom.
Ook mijn bagage mag mee, druipend van de modder wordt die onder de stoelen geschoven. Min of meer probeert zijn collega een en ander over mij los te krijgen, maar ze snappen het. Ze laten me met rust, stoppen me een aantal etenswaren toe, en slaan een warme deken om mijn schouders.
Even later komen we stil te staan bij een aardverschuiving, en wachten op betere omstandigheden dommel ik half in slaap.
