In China zonder paspoort
's Ochtends spreken we weinig meer, alhoewel Leo me nog wel aanbied van de soep mee te eten die hij aan het maken is. Ik heb echter geruchten gehoord over het feit dat de grens naar China al vroeg zou sluiten, dus geef de voorkeur aan een snee brood met honing en ga er dan van door.
Onverhard door het dorp heen en dan blijft zo daarna. Geen punt, want het wasbordje ontbreekt dit maal. Prachtige omgeving, rechts in de verte de witte bergen waar we ons gister een weg doorbaanden, links onafgebroken groene weilanden. De mensen hebben het hier duidelijk een stukje beter; gezondere gezichten die stukken oosterser zijn dan bij de buren, Chineese kleding, en het staat overal vol met allerlei soorten vee. Yaks grazen tevreden tussen stevige Zwitserse koeien, kuddes met geiten en schapen trekken rond gehoed door hun jonge herders, en overal ezels en heel veel paarden, onderandere verantwoordelijk voor de productie voor de beroemde Kyrgizische kumys, gefermenteerde paardenmelk.
In het stof zie ik eerst een, en later twee sporen voor me uitlopen. Hetzelfde profiel als ik op mijn banden heb, en een duidelijke diepe afdruk. Conclusie: hier zijn niet al te lang geleden twee fietsende toeristen gepasseerd. Ik houd de hele dag mijn ogen open, maar kom ze niet tegen. Pas bij de grens verneem ik dat ik waarschijnlijk te maken heb met twee Duitsers die een uur of twee op me vooruit rijden.
Zo ver is het echter nog niet. De weg stijgt, gaat over een miserabele weg naar beneden en stijgt op nieuw. Uitzicht fantastisch, maar de op de schaal van een tot tien krijgt deze weg een nul. Uitstekende kiezels en onmogelijke afdalingen, die zelfs met volgeknepen remmen en tien kilometer per uur nog levensgevaarlijk zijn.
Dan verschijnt er een paar kilometer voor de grens als bij toverslag een stukje perfect asfalt. Verassing! De stijgingen en dalingen blijven ongezond, maar in ieder geval een stukje minder gevaarlijk dan voorheen.
In het gehucht Nura word ik door een chauffeur een rivier met vers water getoond. Daar moet ik maar flink wat van meenemen zegt hij, want, in China kan je alleen maar water uit vieze bruine rivieren krijgen. En passant geeft hij ook aan dat hij de 24 uur die ik in Kyrgistan verblijf veel te kort vindt. Vind ik eigenlijk ook wel, dus zeg dat ik volgend jaar terug kom, waarom hij me meteen zijn adres in Osh geeft. Ik ben van harte welkom.
De Kyrgisische grens wordt gevormd door een gigantische en erg smerige vrachtwagen parking volgestouwd met treinwagon winkeltjes. Kan niet precies vinden hoe of wat, maar wordt door een soldaat gewenkd en door de rotzooi geloodst. Mag de grens gewoon over, ontbrekende stempel is geen probleem en met een tiental minuten ben ik Kyrgistan uit.
De Chineese grens is een stukje verder. Een vrachtwagen vol katoen is in een bocht gekanteld, maar ik kan er gelukkig gewoon langs, op naar China. Dat loopt helaas een stukje anders. De Chinese grenswacht neemt mijn paspoort in en zegt dat ik maar gewoon door moet rijden. Dat denk ik dus niet. Ik wil een stempel en mij paspoort en tot die tijd doe ik helemaal niks. Wanneer hij na drie keer vragen nog steeds aangeeft mijn paspoort te houden, en dat hij mij morgen mij pas wel zal komen brengen met de auto (yeah right, alsof hij me ooit gaat vinden), heb ik het gehad. Ik gris mijn paspoort uit zijn handen.
Communicatie blijkt een groot probleem voor de Chinezen. Met tussenkomst van een chauffeur krijg ik in gebroken Russisch uitgelegd dat de grens nu dicht is, maar dat als mijn paspoort achter laat verderop in een gastiniza kan slapen en morgen om 10 uur mijn gestempelde reisbewijs kan komen ophalen. Zie het niet helemaal zitten, maar stem toch maar toe.
Een paar kilometer verder een groot immigraite gebouw, niemand te bekennen en alles op slot. Op zoek naar een onderkomen loop ik het enige open gebouw in, lijkt op een hotel, en er ligt een stukje gras voor. Eens vragen of ik daar mag kamperen. Nu wel een beetje Engels; kamperen mag niet en moet naar een of ander hek (waar ik eerder ook al was) waar iemand me zal komen ophalen.
Terug dus en daar zowaar een van de beambtes van een paar kilometer terug. Door het hek, fiets mee. Die moet eigenlijk achterblijven bij de douane voor een check, maar ik ga echt niet de nacht in fietskleding doorbrengen. Dat snappen ze ook, dus met een andere Engelssprakige beambte erbij wordt iemand van 'verboden goederen' opgetrommend voor een inspectie on-the-spot. Waarom hetzelfde niet gedaan kan worden met de stempeltjes man is me onduidelijk; ik moet hier blijven wachten tot morgen ochtend.
Op zoek naar een hotel (zou voor een dollar moeten kunnen zegt men), maar beland wederom in een of ander overheidsgebouw. Voetbal op tv. Kan niet blijven slapen, maar mag wel de wedstrijd blijven kijken als ik wil. Verleidelijk, maar eerst even eten en een slaapplek. Volgens de persoon aldaar is het geen probleem als ik mijn tent ergens op zet en de nacht afwacht.
Uiteindelijk dus weer in het zadel, en een klein stukje verder een verlaten dorpje in. Vind een prachtig plekje, met uitzicht over de rivier op een onweersbui die daar al een aantal uur hangt. Prachtige zwarte lucht met rood getinte bergen en witte slierten regen en onweer. De bui houdt echter netjes zijn afstand, en ik ga lekker slapen in een vreemde tijdzone waar het pas om 23.00 donker is en om 8.00 licht.
