Een paar dagen geleden begrepen dat de grens tussen Tajikistan en China maar twee weken per maand geopend is, en dat de opening pas op de vijftiende van de maand plaats vindt. De grenswachters over te halen om mij als buitenlander toch (illegaal) van deze grens gebruik te laten maken heeft dus geen zin, want mijn visum verloopt de veertiende.
Ik blijf dus nog een paar daagjes in het gezelschap van Leo, en spendeer een ontspannen morgen aan het uitpluizen van mijn Lonely Planet China. Met gemixte gevoelens ongevraagd ontvangen in mijn postpakketje in Taskent, maar nu toch wel heel erg handig.
Wanneer ik een grof plan betreffende mijn route door China in elkaar heb gezet en ik op het punt sta samen met Leo de bazar onveilig te maken, wordt er op de deur geklopt. Een gemixt internationaal gezelschap van twee koppels met allen een andere nationaliteit dat op zoek is naar een slaapplek. Martin en Ursula in hun Landrover (koop hun boek op Amazon!) en Hennoch en Suzanne in een Volkswagen Hippiebus. Na wat onderhandelen en uitleg nemen zij, inclusief hun twee auto's intrek in de achtertuin.
Op de bazaar lopen we met volle handen Stefaan en Tara tegen het lijf; samen een biertje om de hoek, en daarna met z'n achten gezellig op de bank bij onze verblijfplaats.
