Na een geslaagde nacht, een niet al te smakelijk ontbijt van brood gedoopt in een kom van thee met yakmelk, en een hartelijk afscheid is het nog steeds koud en vroeg, maar wel tijd om afscheid te nemen. Nog wat laatste foto's van de koetjes en de omgeving en dan wegwezen.
Het is extreem druk vandaag. In het eerste uur op de fiets zien we even veel auto's als de twee vorige dagen samen. Een stuk of vijftien vrachtwagens volgeladen met bezine en op weg naar Khorog. Daarna wordt het weer rustig en keert het verkeer terug tot zijn normale drukte, ofwel, de gebruikeijke auto per uur.
We hobbelen langzaam omhoog naar 4100 meter en dan is het afdalen geblazen en rijden we met een hoog gemiddlde in een paar uur naar Murgab toe. Onderweg ons eerste checkpoint in dagen, de soldaten zijn vriendelijk, maar moeten wel gedurende twee jaar in de middle-of-nowhere hun dienstplicht vervullen. De politie even verder op zijn eikels als vanouds en beginnen weer over van alles en nog wat te zeuren, maar uiteindelijk kunnen we zonder kleerscheuren of verlies van somani onze tocht vervolgen.
Murgab is een raar stadje, afgezonderd en geisoleerd, volgebouwd met electriciteitsmasten, die geen van allen meer dan een paar druppels stroom afgeven. Bevolkt door Kyrgiezen en een bazaar in oude treinstellen, maar ze verkopen er wel, voor het eerst sinds tijden, vitaminebevattende producten, zoals verse kersen en abrikozen. Binnen de kortste keren smikkelen we daar dus een kilootje van weg, in combinatie met eeen bordje plov in de chaihana.
De homestay waar we belanden is redelijk aan de prijs, maar we weten tot een mooi bedrag af te dingen. Twee mooie kamers, matrasje op de vloer, warme douche, schijthol om de hoek en drie maaltijden per dag. Niet slecht.
Via het bureau van META, een andere manier om hier een homestay te vinden, ga ik opzoek naar Stefaan en Tara, en ik heb geluk; de vriendelijke dame aldaar weet meteen over wie ik het heb. Zijn helaas een paar daagjes hiken, maar ik mag wel een briefje bij hun gastfamilie achter laten.
