Er moet gister iets mis zijn gegaan met het eten, want de hele nacht lig ik wakker en probeer ik vloeibare lichaamssappen van zowel onder als boven binnen te houden. Wanneer ik tegen vieren toch maar besluit de tent uit te komen voor de nodige ontlastig, sta ik zo te rillen in de kou dat ik er nauwelijks in slaag mezelf in de hurkhouding te positioneren. Als een spast strompel ik terug naar mijn schuilplaats, en probeer koortsig aan mijn nachtrust te komen.
Pas tegen de ochtend lukt dit in het iets warmer wordende weer enigszins. Leo doet het ook rustig aan, maar krijgt het op een gegeven moment toch echt te koud. Hij stapt dus vast op de fiets, terwijl ik op de automtische piloot tergend langzaam mijn spulletjes probeer in de pakken en op te laden. Net voor vertrek stopt er ook nog eens een truck met twee 'legerofficieren' die vervelend om mijn papieren beginnen te vragen; iets waar ik nu dus helemaaal niet op zit te wachten.
Weet mezelf vrij te lullen en ze verder te negeren, en worstel mezelf vervolgens naar Alichur toe. De aankomst in dit eskimo achtige dorp is hartverwarmend, en ik voel me dan ook meteen een stukje beter. Iedereen waaraan ik vraag waar ik de chaihana kan vinden waar ik Leo zou ontmoeten, nodigt me uit om bij hun thuis een lekkere bak thee naar binnen te werken en als ik wil zelfs voor de nacht te blijven. Tajieken waren al erg gastvrij, maar het lijkt alsof ze er hier in Alichur nog een schepje boven op doen.
Uiteindelijk arriveer ik op de plaats van bestemming, geen Leo, maar wel een lekkere vis op het menu, en een eigenaar die enig Engels spreekt. Ik heb nogal wat vragen over de dingen die ik de afgelopen dagen gezien heb, en wanneer ik even later vraag naar de witte schapenwollen hoedjes, en of die nou door Tajieken of Kyrgiezen gedragen worden, haalt hij er even later twee te voorschijn. Voor jou, kies maar welke je het mooiste vindt. Wouw.
Terwijl ik even later een beetje languit lig te ontspannen, komt Leo binnen, met.. nog twee andere fietsers! Stefan en Melinda zijn inmiddels al een behoorlijke tijd onderweg, en hebben zich afgelopen winter voornamelijk erg vermaakt in ijskoud Rusland. Vijfendertig onder nul, en fietsen over het Baikalmeer bijvoorbeeld. Daarnaast zijn ze in Biskek Miha tegengekomen. We hebben dus wel wat om over te praten, en de lunch duurt dus ook behoorlijk lang. Moeite om afscheid te nemen, maar we gaan toch echt alle vier een andere kant op. Zij dus tegen de wind verder naar een mooi meertje verder op, en wij met de wind in de rug en een kurk in de kont door richting Murgab.
Mijn voostel is om een kilometer of twintig verder een gastiniza te bezoeken, maar helaas weten we die niet te vinden. Ons mentaal alvast voorbereidend op een nachtje kamperen, rijden we langs een yurt, waarvan we besluiten een paar plaatjes te schieten.
De bewoner, een jongen van in de 30 met een Bianchi muts, wenkt ons echter, en nodigt ons uiteindelijk uit om een nachtje te blijven slapen. Hele ervaring natuurlijk, zo'n yurt, dus we kijken onze ogen uit. Voor vanavond staat er Marco Polo schaap op het menu. Mag eigenlijk niet, want een bedreigde diersoort, maar ja, want anders als je gastvrij wordt uitgenodigd, en je hongerig een heerlijke maaltijd voogeschoteld krijgt? Het vlees, vermengd met een heerlijke schaal plov en smaakvol bereid door oma, smaakt prefect, dus voor deze keer maar eens illegaal genieten.
