Wederom genieten. Helaas geen chaihana te vinden onderweg, behalve waarschijnlijk in het plaatsje waar we wilden gaan overnachten. Ongemerkt klimmen dus, met een paar biscuitstops, en met de kleinste steiging al buiten adem. Duidelijk hoog-gebergte fietsen, en aan het eind van de middag arriveren we op 3600m in het plaatsje Jelondy.
Met knorrende buikjes naar het 'sanatorium', maar helaas het eten voor de lunch blijkt al op. Ze willen nog wel iets voor ons koken, we moeten maar aangeven wat. We zien een zak rijst en geven aan dat plov ons wel wat lijkt. Enige constanatie volgt, maar we mogen vast met een bak thee en een stuk brood in een hoekje komen zitten.
Even later komt de eigenaar naar ons toe en vraagt of het goed is dat hij de rijst met melk klaarmaakt. Zonder na te denken zeg ik ja, hetgeen resulteert in een portie sweet rice, mijn dagelijkse ontbijt waar ik toch al heel erg op uitgekeken aan het raken was. O nee..
Om onze lichamen nog wat extra te tergen nemen we na onze tenten een stukje verder op neergeprikt te hebben een duik in een van de warme bronnen. Meer dan 60 graden, ontspannen, maar na afloop toch een beetje dizzi.
Nog een keer komen eten lijkt dusdanig ingewikkeld te worden, dat we besluiten naar een gastiniza verder op te gaan. Ook daar niets te krijgen, maar er staat iemand zojuist een maal vis te bakken. Hij biedt ons een paar mooie stukken aan, zelf koken we nog een soepje, en werken alles is noodvaart naar binnen in het na zonsondergang toch wel heel erg snel heel erg koud wordende landschap.
