In de ochtend voel ik me gelukkig wat beter, de pijnlijke kramp is verdwenen. na een karig ontbijt de stad in op zoek naar een bril. Een man met een spastische arm besluit ons te helpen, en sleept ons door de stad van de ene optiker naar de andere.
Nummer een (de beste) slaapt uit, de tweede werkt in de donkere en volgestouwde kelder van een flatgebouw, met de beschikbare monturen (model jaren 80 of ouder) aan een touwtje, bakken chemicalien, dozen met brillenpoten, kasten volgestouwd met nog meer onidentificeerbare items, een microscoop, en een heleboel stof. Helaas kan hij ons niet helpen, en hij verwijst ons door naar het lokale ziekenhuis.
Na een tocht door achtersteegjes en over een veel te smalle brug waar het hele dorp zich door probeert te persen, arriveren we. Tussen een groep wachtende mensen die allemaal aan een heerlijke collectie oogziekten lijden, worden we uiteindelijk door een zuster in een achterkamertje een doos zonnebrillen aangerijkt.
Leo meteen in zijn nopjes met een gecorrigeerde zonnebril die hij met een eerste greep uit de bak vist, maar voor mij is er helaas niets bij. Positieve brillen hebben ze nauwelijks, en al helemaal niet een met de twee verschillende sterktes die ik nodig heb. Communicatie is wederom een probleem, dus wordt er iemand uit de operatiezaal opgetrommeld die Engels spreekt (en het ook volledig normaal vindt om voor een of andere toerist de operatie stil te leggen). Er wordt me duidelijk gemaakt dat er in Khorog niemand is die zonnebrillen op sterkte kan produceren. Jammer.
Onze kreupelhandige helper staat er op ons toch nog naar brillenmaker nummer 1 te brengen, die al meteen wil beginnen een mooi brilletje voor me in elkaar te zetten. Zodra het woord zonnebril valt deinst hij echter terug. Die worden hier nergens gemaakt; probeer het maar in China..
De dag wordt vervolgd door een tochtje over de markt. Teleurstellend wat ze hier aan groente en fruit verkopen; ergens in een hoekje vind ik een stapeltje pruimen, en verder zijn er na goed zoeken ook nog een paar aardappels, uien, wortels, komkommers en tomaten te vinden. Dat is alles. Het enige wat eigenlijk in overvloed te vinden is, is kleding in alle soorten en maten. Aparte manier van leven hebben mensen hier; kleding hip en geimporteerd en duur, maar gezond eten, ho maar.
Na een uurtje internet besluit ik mijn vader te bellen, hetgeen uitloopt op twee uur rondstruinen, omdat ofwel de internet verbinding te slecht is, ofwel de sateliet uit de lucht ligt, ofwel de telefoon niet goed werkt, ofwel men te dom is om te snappen dat je met +31 naar Nederland belt. Missie gefaald, hopelijk volgende keer beter.