Voel me niet al te best maar toch maar onderweg. De hobbels zitten me niet lekker met toch een behoorlijke hoeveelheid gas in de maag, maar het lijkt langzaam beter te gaan.
Na een aantal uur vrij vlak langs een brede rivier arriveren we in Khorog. Duidelijk dat dit een grotere stad is; men kleed zich hoe dichter je bij de 'stad' komt steeds westerser en af en toe word je ineens in het Engels toegeroepen.
De homestay waar we op mikten blijkt niet meer te bestaan maar toch ook weer wel, en na wat verwarring aan de deur zijn we toch van harte welkom. Aanmodderen met een gieter en een emmer koud water in de badkamer en dat de stad in op zoek naar een lasser voor Leo.
We lopen een willekeurig kantoortje met een Engelse naam binnen en worden fantastisch geholpen. Terwijl wij met een kopje koffie in een fatteuil gesitueerd worden, trommelt de baas een paar studenten uit de buurt op die een lasser zouden moeten weten.
Mijn buik gaat inmiddels weer steeds slechter, dus ik besluit terug naar 'huis' te gaan, terwijl Leo zijn las regelt. Kramp, kramp, kramp, veel pijn en in de loop van de avond ook nog overgeven. Fijn. De rest van de dag en nacht lig ik dus half voor Pampus op een paar traditionele Tajikse matrassen om me heen te kijken.
