8 procent
Verassend uitgerust kom ik 's ochtends mijn tent uit. Geen harde muziek, geen vervelend geklooi aan mijn fiets, geen zeurende soldaten, gewoon prima geslapen.
Leo maakt bekend dat hij graag samen door wil, iets wat ik eigenlijk niet verwacht had. Samen zetten we dus koers de wildernis is, nadat we beide een rol koekjes kado hebben gekregen van de restaurant houder.
Half negen brand de zon al als een gek, en zweten we ons te pletter over een gammele brug (maar er is tenminste een brug) en dan weer steil naar boven. Prachtig panorama's over de grens rivier, waar we vandaag de hele dag langs mogen genieten. Twee soldaten denken nog even dat de weg mischien voor ons gesloten zou zijn (hoezo? dit is de nieuwe weg naar Kaleikum toch?), maar hun superieuren denken er net zo over al wij, dus we rijden verder.
Op en neer, en inderdaad, de Afganen zijn even vriendelijk als hun buren en zwaaien en roepen ons over de rivier vrolijk toe. Lunch in een toevallig restaurant na een toch wel supersteil weggetje met bizarre bordjes (inhaalverbod?? hoezo? er rijdt hier maximaal een auto per uur voorbij..), en een militair checkpoint.
Vraag me af waarom al die checkpoints, maar dan maakt Leo me duidelijk dat we al in de Pamirs gearriveerd zijn, zij het de uiterste uithoek er van, die nog niet op mijn kaart vermeld staat. Dus dan zijn we er al! Koel!
Na ons restaurant wordt het echt survival-fietsen. De bruggen ontbreken weer, maar de rivier gaat dit keer knie diep. Leo eerst, en zijn fiets en tassen drijven bijna weg. Oei.. Ik dus maar in twee keer met fiets en spulletjes op de rug. De volgende uitdaging behelsd een waterval, die zijn volledige watermassa midden op de weg neer laat komen, gevolgd door een leuk afdalinkje en klimmetje.
8 procent geeft het bordje trost aan. Losse stenen en zo steil dat het veiliger is maar gewoon met verkrampte handen op de fiets te blijven knijpen. Hetzelfde geldt voor omhoog; veel stof en los grint, en geen grip. Slip slip, afstappen en opnieuw proberen. Voor het eerst in de afgelopen maanden ben ik gedwongen mijn fiets naar boven te duwen.
Even later nog een bordje dat we zojuist met een gebied met landmijnen fietste (mosterd na de maaltijd), maar dan heb je ook wat. Een laatste checkpoint volgt, en dan, uit het niets, zowaar, ASFALT!! Heerlijk glad genieten, owh wat is zo'n zwart laagje toch mooi. Niet meer druk maken en gewoon met 50 per uur naar beneden zoeven. De weg is zo perfect dat het lijkt of we zojuist de grens zijn gepasseerd; dit is niet Tajikistan meer, we zijn nu echt in Zwitserland!
We genieten nog even verder, en dromen al vanavond nog naar Kaleikum te rijden, maar dan is het toch echt genoeg geweest. Een klein veldje achter een muurtje, een laatste motivatie tot koken verzamelen, en op naar coma land.
