Stefaan en Tara vertrekken per vliegtuig naar Khorog en ik twijel. De bergpas richting de Pamirs lijkt nog dicht te zitten, en daarnaast vrees ik de conditie en de hoogte ervan een beetje. Het liefst op de fiets en op het gemakje natuurlijk, maar een visum verlenging is behoorlijk aan de prijs. Hetzelfde geldt voor de kosten van een vliegticket plus overgewicht.
Uiteindelijk besluit ik dus een taxi naar tweehonderd kilometer verderop te nemen, en vanaf daar via een alternatieve, nieuw aangelegde weg (die niet op mijn kaart staat) me richting Khorog te begeven.
Wil proberen vanmiddag nog wat te shoppen, maar dan kom ik Leo tegen. Op dezelfde dag als ik in Dushanbe gearriveerd, en al eerder weer vertrokken, maar teruggekomen in verband met problemen aan zijn fiets. We kletsen danig lang dat er voor een bezoek aan de bazaar weinig tijd meer over is, en ik me richting het theater begeef. Er schijnt vanavond een klassiek concert gegeven te worden, iets waarover Sussie helemaal in haar nopjes is, want er is bijna nooit iets te doen wanneer het hier in Dushanbe op cultuur aankomt.
Samen met Sussie en een van haar collega's dus het theater in. Prachtig ouderwets, met mooie plafond schilderingen en een gouden zijaanzicht van Lenin boven het podium. Na een half uur verschillende speeches van de minister van cultuur, de ambassadeur van Amerika en de artiest zelf, wordt err eigenlijk muziek gemaakt. Tenminste, dat is de bedoeling.
Eerst een aantal composities van een of andere onbekende componist, die me het beste aan mijn eigen improvisaties doen denken uit de tijd dat ik nog piano speelde (en die waren niet al te best) en vervolgens nog een aantal zeer expirimentele werken; echt ontspannen luisteren is er niet bij, en tegen de pauze is de helft van de zaal inmiddels verdwenen.
We houden vol en luisteren tot het einde, en de piano-klarinet-viool trios die ze spelen zijn best leuk, maar voor de rest toch heel erg op het randje. Natuurlijk wel respect voor het feit dat ze dergelijk experimentele stukken op een podium voor groot publiek durven te spelen, maar nog een keer dit zien? Mwa, laat maar..