Jammer dat ik gister Stefaan en Tara niet gezien heb. Even contact proberen te zoeken dus. Helaas staan ze op het moment dat ik bel net onder de douche, dus dat schiet niet echt op. De boodschap die ik via de collega's van Sussie weet achcter te laten in een mix van Russisch en Engels (want de receptioniste snapt geen Engels) komt echter over, dus een paar uur later hangt Stefaan aan de telefoon.
Samen dus lunchen in de lokale vestiging van het communistische jeugdhuis, volgehangen met Russische vlaggen en andere Sovjet prularia, en samen de stad in. Daarnaast zijn ze erg beniewd fellow-American Sussie te ontmoeten. Willen wel samen uit eten, maar eigenlijk had ik beloofd te zullen koken. Change-of-plans is natuurlijk geen punt, maar heb geen idee of de huisgenoten van Sussie ook al op mijn kookkunsten rekenen.
Toch de supermarkt maar in voor een kwa ingredienten erg lastig te bereiden maaltijd, terwijl ik me ineens realiseer dat Sussie giste aangaf vegatarisch te zijn. In Nederland wil dat vaak zeggen dat vis geen probleem is, maar hoe dat in Amerika is weet ik even niet. Ik voel nattigheid, en besluit uiteindelijk de supermarkt maar met lege handen te verlaten.
Een goede keus blijkt, want even later zitten we gevieren te genieten van de specialiteiten van de lokale Georgier.