Dood gaan
Vanuit mijn heerlijke boomgaard vertek ik weer op weg, maar niet voordat ik van een klein jongetje een emmertje yoghurt ter ontbijt aangeboden heb gekregen. Jammer dat ik net mijn gebruikelijke bak zoete rijst al achter de kiezen heb zitten.
Via gammel bruggetje terug onderweg en binnen een uur sta ik bij het check-point dat het begin van de Anzob pas aangeeft. Moet wel stoppen, maar hoef niets te laten zien, en meneer agent heeft het over en of andere fietser die niet al te ver voor me rijdt en ook richting Dushanbe gaat. Dat moet Leo wel zijn, maar geen zin om me uit naad te werken om hem bij te halen, vooraf toch al een verloren strijd. Dus eerst nog maar even wat calorieen erbij en een portie lagman (Tajikse noodles) bij de chaihana.
De weg is slecht. En dan nu echt, en niet realief slecht zoals de eerste dagen in het land (die eigenlijk wat wegen betreft een makkie waren). Stijl, modder, stof, smal, half in elkaar gezakt tijdens overstromingen. Echt heel slecht dus. En hoger op nog stijler, rivieren over het 'wegdek', gletsjers er vlak naast die net opzij zijn geschoven met behulp van een shovel en massa's modder. Slecht slecht.
Bijna vier en en half uur zou ik er over doen om boven te gaan, onderweg een ontelbaar aantal doden sterven, zuurstof te kort, ademhalen als een asthma patient, piepende longen, geen zin of kracht meer, maar toch door gaan, koude wind tegen, of regen er bij en schreeuwende last van mijn nek. Ik kan mijn hoofd nauwelijks meer bewegen gedurende de laatste uren, ondanks sjaal en warme kleding die ik inmiddels aan heb getrokken, maar gelukkig blijft een herhaling van de Col de l'Iseran een aantal jaar geleden uit, ditmaal gelukkig geen sneeuwstorm en vrieskou op de top in toen hardje zomer en uitdrogend en versterfend Europa.
Hoe moeilijk het ook is om na een kleine rustpauze weer in het zadel te klimmen, toch slaag ik er in om uiteindelijk op de top te komen. Neem een foto van 'het Bordje' (waar ik me later van realiseerde dat er enkel 'Welkom!' of een soortgelijke kreet op staat), deel een snoepje met een herder, doe nog warmere kleren en handschoenen aan en zet de afdaling in. Dat dit met 3373m het hoogste punt is waar ik tot nog toe ooit op de fiets geweest ben, interesseert me nu nauwelijks.
Gelukkig is de weg naar beneden een stuk beter dan die naar boven en is het koppie langzaam weer helder. Spectaculaire haarspeldbochten en uitzichten. Sterf van de honger maar vind niets van mijn garing in het nabijgelegen dorp en ga verder, verder. Tijd voor kamperen, maar de plekjes zijn schaars. Na er een tweetal afgekeurd te hebben arriveer ik in toerist-country en staat het vol met dure hotels en pensions voor nabij gelegen berg-recreatie. Daar heb ik ook geen zin in, dus rijd ik door. Op naar Dushanbe, want als ik door rijd kan ik er net voor donker nog zijn, en vind ik hopelijk een warm bedje bij Sussie thuis.
Zo schiet ik door het landschap en sta ik met het laatste licht bij het check-point Dushanbe. Dan opzoek. De Amerikaanse Ambassade, daar moet ik ergens zijn. Zo gevonden, en iedereen kent Sussie hier, maar thuis is ze niet, want dit blijkt het adres van haar kantoor. Telefonisch ook niet bereikbaar, dus dat is nog even lastig.
Gelukkig is een van de buren zo vriendelijk wel een nachtje op me te willen passen, en zo beland ik bij een gezellig gezinnetje dat me meteen een grote maaltijd voorzet en vervolgens oordeelt dat ik er veel te moe uit zie en maar meteen naar bed moest gaan. Kijk, dat mag ik wel. Weltrusten!
