Petje af
Behoorlijk brak en zonder zin word ik waker. Helemaal gaar van slaaptekort. Leo denkt er net zo over, maar is al klaar voor vertrek als ik mijn tent eindelijk uit durf te komen. Na een ontbijt in het lokale theehuis gaat hij er vast vandoor, terwijl ik een experimentele portie havermout bereid.
Uiteindelijk toch op weg richting Iskander kol, waar we voor vanavond afgesproken hebben. Weg blijf lastig, maar rijdt eigenlijk best lekker. Onderweg via een gammele houten brug een klein dorpje in opzoek naar de bazar, waar ik met grote ogen aangekeken word.
Terwijl ik even verder op met de broek op de knieen zit (komt hier toch geen verkeer), rijdt er ineens een jongen op de fiets langs. Tsja. Hij zwaait vrolijk en moet waarschijnlijk ergens uit het zicht op me gewacht hebben, want zodra ik mijn ding gedaan heb en weer naast mijn fiets sta, komt hij weer aangefietst voor een praatje.
De rivier gaat verder en een ander lief dorpje volgt. Zoals vaker ook hier een grote groep kinderen die een stukje met me meerent. Dit keer gaat het echter een beetje anders; er zit er een aan mijn fiets. Ik denk dat hij (zoals in Jordanie nog al eens gebeurde) aan mijn fiets loopt te trekken, dus draai me al half in het zadel om een vriendelijk corrigerende tik naar achter uit te delen, maar dan realiseer ik me ineens dat hij me naar boven aan het duwen is. Wat een held!
Weer alleen kruip ik met een slakkengang in mijn laagste versnelling naar boven toe. Tijdens een rustpauze met zicht op een prachtig wild rivierdal en een onweersbui in een paar verderop gelegen bergen, doet de wind met succes een aanval op mij petje. Gekregen in Griekenland van een sportleraar van de universiteit van Thessaloniki en voor bijna 10.000 kilometer mijn trouwe supporter en metgezel in de woestijnen van Oman en Turkmenistan, komt het hier in prachtig Tajikistan dus tot een eind. Ik doe nog een poging meer dan 100 meter stijle helling af te dalen in een poging tot zoektocht, maar helaas, het mag niet baten. Petloos en met een veel te grote haardos in mjn ogen rijdt ik dus verder, en onderga het laatste deel van de martelgang die de weg naar het Alexandermeer heet.
Door stevige wind en regen met zicht op een gletsjer het laatste stuk omhoog en dan veel te stijl weer afdalen, maar wow, het is hier prachtig! Een lokaal wolkenloos gebied met prachtig blauwe lucht, en gigantische bergen die overgaan en weerspiegelen in een heerlijk meer. Het terugvinden van dingen zit er vandaag niet helemaal in, want ondanks dat ik diverse malen sporen van de fiets van Leo in het stof van de weg zie, heb ik zijn kampeerplek na een bijna ronde om het meer nog niet gevonden. Jammer dan, het is al laat en ik ben moe. Eigen plekje dus, nog even motivatie zoeken tot koken en dan diep in mijn slaapzak.
