Murphy
We komen er achter dat waar we gister al voor vreesden waar blijkt te zijn. Gister een verkeerde afslag genomen en in een verkeerde vallei beland, dus tien kilomter terug over een stijle bergpas heen om op de hoofdroute uit te komen.
De doorgaande weg naar Dushanbe is echter niet al te aantrekkelijk; onverhard, gaten en kiezels, gigantische helling die even later weer gevaarlijk afdalen en stalen suspension bruggen, die je meestal pas vlak boven de rivier naar de overkant willen brengen en af en toe bijna uit elkaar vallen. Super zwaar maar wel spectaculiar.
Gister Leo verteld dat het nog toe zo lekker ging met mijn fiets; op een gebroken dynamo-bandje, een verstopt balhoofd en een lekke band na, helemaal geen problemen gehad. Moest er dus van komen, dus vandaag lekker kloten. Eerst loopt mijn dynamo aan, daarna mijn spatbord (dat later breekt), en vervolgens kom ik er achter dat dit alles veroorzaakt wordt door een loszittend achterwiel (schroefje weg) dat ik tot twee keer toe probeer te repareren. Ketting loopt eraf en constant problemen met schakelen van achterderailleur. Gaat lekker dus..
Leo heeft vandaag wat meer geluk; geen lekke banden, en 'slechts' een gebroken ketting.
Na een dikke 170km zwoegen (met aftrek van omwegen) over de hoofdweg van Samarkand komen we eindelijk in Ayni aan; totaal verward, onze kaarten (twee verschillende) gaven beide aan dan het in totaal niet meer dan 120km zou zijn.
We kamperen even verderop midden in een dorp. Tot mijn verassing staat niet eens het hele dorp toe te kijken wat we nou precies aan het doen zijn, iedereen laat ons met rust. Een vrouw met schep probeert ons iets duidelijk te maken, we denken dat ze het niet zo'n goed plan vindt dat we op de grond slapen, te hard ofzo. We leggen uit dat we om matrasjes liggen, dus dat dat geen enkle probleem is. Ze is niet overtuigt, maar geeft even later haar protest op.
Later komen we echter achter wat ze eigenlijk bedoelde; 's nachts gaan de kanaaltjes open en wordt de boomgaard onder water gezet. Gelukkig is ze zo vriendelijk geweest de kanaaltjes die richting onze shelters leiden vanavond dicht te laten.
Slapen is er niet echt bij; het is tot laat feest in de lokale chaihana (om zes uur 's ochtends speelt de stereo nog steeds op vol volume), de vrouw met de schep komt regelmatig terug, gevolgd door blaffende honden, ronkende vrachtwagens en meer van dat soort ongein.
