Vroeg uit bed, op naar het postkantoor. Nadat meneer DHL eerst zoek blijkt te zijn komt hij na een half uurtje toch te voorschijn. 150 dollar wil hij zien voor het versturen van mijn pakketje. Hoeveel??
Na ruim twee uur onderhandelen, zuchten, zielig kijken en sympathie winnen, mag de jas voor ongeveer 80 dollar op transport naar Nederland. Nog steeds veel te veel naar mijn gevoel, maar als ik em hier laat gebeurt er ook niks mee.
Leo zit dus al ongeduldig te wachten als ik weer terug bij de hostel ben. Snel spulletjes op de fiets en weg wezen dus. Veel te warm en hobbelend over een niet al te beste weg naar Pejikent, die steeds maar mooier wordt. Bergen links en rechts en recht vooruit die steeds maar dichterbij komen.
Bij de grens het gebruikelijke geneuzel, en een uur of twee later mogen we ons in Tajikistan noemen. Vanaf de grens fiets ik onafgebroken met open mond. Wat is het hier prachtig mooi! Zachte pastelkleuren van groen, oker en blauw illustreren het landschap. Links een prachtig uitgelichte heuvel, en recht vooruit de ruwe witte pieken van een reus. Verkeer is zo goed als afwezig en de vele mensen langs de weg kijken hun ogen uit.
Uiteindelijk belanden we in een heerlijke boomgaard, vol met hoog groen gras en kwetterende vogels, omgeven door een prima uitzicht. Het gezeik op de ambassade en de gigantische kosten voor het visum zijn het na een dag al helemaal waard.
