Samen met Adel poging twee in de stad om aan wat uitrusting te geraken. Wederom vruchteloos, maar ondertussen wel even bij de ABN-AMRO en de Nederlands honorair consul langs. Even handje schudden, en een blik van herkenning wanneer ik aangeef op de fiets te zijn gekomen. Ahh, een jaar geleden was er net zo iemand als jij, ene Frank van Rijn..
Mevrouw die mijn papieren voor Tajikistan zou regelen, laat maar op zich wachten. Na anderhalf uur in de zon, ga ik maar gewoon naar binnen, maar word weer naar buiten gestuurd; "Als ze beloofd had te komen zal ze dat vast wel doen". Heb het wel gehad, dus Adel klimt in de telefoon. Mevrouw visum komt met een of ander zwak excuus, maar vijf minuten later arriveert ze en gaat ze aan het werk. Waarschijnlijk dient ze nog een aantal diensten in natura te leveren, want ze doet er wel heel erg lang over om weer buiten te verschjnen. Stempels staan in paspoort, maar wel op de verkeerde pagina, grrr..
Maar goed, live goes on, centjes gedokt (kom er later achter dat ze nog vijftig dollar extra in haar binnenzak heeft later verdwijnen), en ik laat het voor wat het is. De collega met auto moest weg naar een belangrijke bijeenkomst, maar is vergeten dat mijn spuletjes nog in de achterbak liggen. Een vertrek met trein vanavond zit er dus niet in vanavond. Dat is even balen.
Natalya komt echter met een oplossing, en geeft Adel, David en mij de opdracht naar een restaurant te vertrekken voor een maaltijd, nog een nachtje te blijven slapen, en morgen rustig te vertrekken richting Samarkand. Zo gedaan dus, en wederom in een veel te lawaaig restaurant (meer een discotheek) aan de maaltijd, bier en wodka. Beneden wordt door een groep meiden gedansd, en David en zijn eveneens meegekomen collega blijven maar verlekkerd naar beneden kijken. Ben zelf niet zo'n vlotte jongen, en ook niet echt een danser, maar it gaat me toch echt te ver. Allebei dus in de kladden gegrepen en meegenomen naar beneden toe. Niet zo passief, maar meedoen!
Ook vanavond weer verschillende acts, en een paar mooie danseressen die dit keer wel weten waar het over gaat. Behoorlijk kapot beland ik die avond bij Adel en haar zoon op de slaapbank.
