Gedrieeen trekken we 's ochtends vroeg naar de Chineese ambassade. Super druk, dus we hangen half naast de tram, maar we komen uiteindelijk waar we zijn moeten. Begrijp van anderen dat de Chineese consul niet echt van zijn baan en reizigers houdt, dus besluit meteen maar meteen een dubbel-entry visum van twee keer 90 dagen aan te vragen. Dat werkt perfect. Mr Grumpy geeft me wel mijn twee entries, maar dan van 60 dagen per stuk. Precies wat ik nodig had.
Kom natuurlijk weer half backpackend Oezbekistan tegen, en behalve Stefaan en Tara, zijn daar natuurlijk ook Leo, Steve en nog een veelvoud aan bekende, maar naamloze gezichten aanwezig. Bij de ambassade van Kyrgistan is in eerste instantie niet al te veel beweging te bekennen, dus besluiten Leo en ik maar twee uur in de brandende zon voor de deur van de ambassadeur van Tajikistan te gaan zitten. Resultaat: een consul die volhoudt dat er een uitnodigingsbrief voor een bezoek aan zijn land nodig is (onzin), en mij een boel bureaucratie en kosten op gaat leveren. Via het hotel van Leo kunnen we gelukkig een en ander regelen, en dan is het afwachten geblazen.
Na de lunch begeef ik me heel brutaal naar de Kyrgisische ambassade. Eigenlijk alleen open als je 's ochtends al een aanvraag hebt gedaan, maar ik doe alsof ik van niks weet, en zodra de consul hoort dat ik uit Nederland kom, is er geen enkel probleem, en ben ik binnen vijf minuten in het bezit van een visum voor de Centraal Aziatische bergrepubliek. Terwijl we terug lopen richting de ambassade van China, glimlach ik in mezelf en denk ik aan Hans Teeuwen's 'Blank'.
Bij China zoasl afgesproken precies wat ik wilde, en dan is het tijd om contact te zoeken met Adel, terwijl Leo alvast koers zet naar Samarkand. Binnen vijf minuten zie ik eindelijk het gezicht en de persoon achter de naam Adel, en word ik vervoerd naar het bedrijf, waar ik meteen in de watten gelegd word. Ik moet verplicht op hun kosten een telefoontje aan mijn vader plegen, krijg een mooi verrassingspakket van thuis aangeboden, word op hun kosten overgeplaatst naar een vier-sterren hotel in het centrum van de stad, en ga vervolgens samen met Adel uit eten.
Tijdens het eten verteld ze me hoe ze ooit met een Syrier getrouwd was, en op een gegeven moment het land heeft ontvlucht aangezien ze niet gelukkig was met haar leven daar en de manier waarop ze behandeld werd. Een aangrijpende historie, die gelukkig goed afgelopen is..