Vrijheid
Duidelijk verwaring over de tweezijdigheid van het Moslim geloof in Uzbekistan. Terwijl Opa in zijn zondagse pak rond loopt te pronken, komen zijn kleindochters me een voor een gedag zeggen; ze moeten naar school toe.
Ik begin de dag met een bezoek aan wat rest van de Ak Saray, het paleis dat de grote Timor destijds voor hemzelf liet construeren. Prachtig oud en versleten, sta ik met open mond te aanschouwen en neem ik mijn foto's. Totdat er iemand pontificaal voor mijn lens gaat staan. Ticket! Dat dacht ik niet, want in de binnenkant van de gebouwen ben ik helemaal niet geinteresseerd, en het pad tussen de ruines voor uitgebreid door ongetickete locals doorwandeld. Tot ziens, en twee stappen terug een trappetje op waar vanaf ik wel mij foto's mag maken. Wat een onzin.
Na een ontmoeting met een Duitser die me het gezegde 'the crazy people always meet' leert, zet ik koers voor de warme broodjesbakker en de weg naar Samarkand.
Lekker aanloopje door een Zwitsers alpenlandschap, groene weides en impossante pieken. Aankomst in een prachtig tegen de bergen geplakt dorpje en dan stijl omhoog. Pijn en zweten, maar uiteindelijk gaat de diesel toch aan en mediteer ik bijna omhoog. Ik zie niks, mijn ogen half naar boven gedraaid naar voren starend, weggedoken onder een pet, en ik verander in een grote druipsteen.
Toch schijnen bepaalde mensen niet te begrijpen dat je wanneer je een dergelijke bovenmenselijke inspanning aan het leveren bent op fiets met bagage, je niet echt aanspreekbaar bent, laat staan op gezeur zit te wachten. Ik krijg dan ook een aantal jongentjes achter me aan die bijna een kilometer met me meelopen, en me in toenemende mate geaggiteerd vragen proberen te stellen in een taal die ik niet ken, en nu ook helemaal niet wil proberen te begrijpen.
Uiteindelijk kom ik na mooi, mooier, mooist op de bergpas aan. Helaas geen mooi bordje ter souvernir, maar wel een prachtig uitzicht en welkom in Samarkand. De weg is slecht en ik stuiter naar beneden, terwijl mijn waterflesen liever op hun eigen manier een weg naar beneden zoeken. Zit nog steeds modder uit Turkmenistan op mijn achtervelg (ik weet het, foei!), en dat beinvloed mijn remprestaties behoorlijk. Toch maar even stoppen en met overvloedig water schoonspuiten, en dan rijdt het een stuk lekkerder.
De kwalitiet van de weg neemt toe, en ik zoef lekker, maar met maximaal dertig per uur naar beneden. In de afdaling, als ik mijn twee vriendjes vrachtwagens, waarmee ik een soort kat-en-muis speel voor de zoveelste keer probeer in te halen, wordt ik bijna plat gereden door een achterop komende auto, die naast me ineens vol in de remmen gaat. Vloekend draai ik me op, geef hem de huid vol, en schiet dan snel langs de vrachtwagens.
Even later weer dezelfde auto's. Het blijken Steve en zijn ouders, in begeleiding van een niet al te snuchtere taxi-chauffeur. Het blijft dus bijne een snel 'hey hallo!' en 'tot vanavond in Samarkand', en ik zet mijn weg verder rustig aan voort.
Uiteindelijk op de plaat van bestemming naast fameus Registan, om naar Bahodir B&B waar ik de halve wereld weer tegen kom; Jean-Francois en Leo op de fiets, Karina om de motor, de meiden uit Bukhara, ik zit duidelijk weer op een bacpacker-trail, of iets wat er voor doorkan.
Natuurlijk ben ik ook zo vrij even contact te zoeken met mijn vader; van harte gefeiciteerd!
