Dag van de arbeid en negen maanden onderweg. Grappig, want in het Engels heb je het over Labour Day, en labour is precies hetgene wat je doet als na negen maanden je kind klaar is. Maar dat is een heel ander verhaal..
Ik doe het rustig aan en hang wat in Buhkara. Mobinjon verveelt zich, en vind het maar niks dat ik steeds zijn ontbijt afsla. Ik krijg dus een 'mini-mini' breakfast gratis. Wat er zo mini aan is weet ik niet, en ik smul van zijn gebaar.
Twee van de meiden die ik gister ontmoette zijn inmiddels ook (voor een nachtje) naar hier verhuisd; reden voor Mobinjon om aan te bieden een Uzbeeks maal voor ons te koken, als wij voor de ingredienten zorgen. Lijkt me we wat, maar de dames hebben het druk, en na het aanbod in eerste instatie aanvaard te hebben, prefereren ze later toch een uitnodiging in een restaurant. Hij baalt daar zichtbaar van, en ik eigenlijk ook wel een beetje.
Lopend door de stad word ik natuurlijk weer door iedereen aangesproken. Grappig hoe hier binnen twee dagen iedereen weet wie je bent en wat je doet en je op de straat groet. Niet voor bussiness, maar gewoon omdat het zo hoort. Een tochtje langs de veel te dure citadel, en beroemde Char Minar ter afsluiting van de dag.
