De weg gaat voort, tegen de wind in. Na eindeloos zonder zin en inspiratie te malen kom ik eindelijk bij een bocht uit, waar een paar winkeltjes en restaurantjes staan. Drink wat, koop een fles cola en ga aan de thee met de lokale bakker (grote aardewerken pot verwarmd met een gasvuur, waarin de broden als ik het goed begrijp tegen de binnenwand gedrukt worden). Een van zijn zoons zegt later muziekant te willen worden, dus besluit ik hem bij vertrek mijn in Egypte gekochte harmonica kado te doen. Sorry Saskia, maar mijn muziekale carriere staat dus weer even op een zijspoor.
Krijg een aanbod voor lunch van een voorbijganger. Heb geen zin, maar hij verklaard me voor gek als ik aangeef door te willen rijden naar Mary; veel te warm. Ik zeg dat ik in Oman en Dubai heb gereden, en dat het hier dus wel mee zal vallen, maar daar krijg ik spijt van.
De kilometers slepen voort (ditmaal dan wel met een sporadische zijwind), en ik voel me absoluut niet lekker. Het water in mijn flessen loopt tegen het kookpunt, dus daar is ook niet al te veel verkoeling te vinden. De weinige plekjes schaduw die er zijn te vinden, worden gevormd door bloeiende kersenbomen, die een geur afgeven waarvan ik me nog minder goed voel. Een regelrechte slijtage slag dus.
Eindelijk in Mary koel ik me zelf aan een gigantische hoeveelheid dure cola, en kom ik uiteindelijk bij het Sanjar hotel te recht. Sovjet-stijl okee, maar dit is wel heel erg gortig. Smerige badkamers met allerlei gebreken en pas bij de zoveelste poging warm water, geen spoor van de beloofde televsie, en oncomfortabele bedden, ongewassen ramen en een niet al te prettig betonnen balkon. De prijs: vijftien dollar. Dat denk ik dus niet. Probeer subtiel aan te geven dat dat toch wel een beetje veel is, maar de stemming wordt meteen aggressief. We zijn hier geen bazaar hoor! Okee, tot ziens dan maar. Ga liever in het park liggen waar ik dezelfde som geld aan een willekeurige voorbijganger betaal, dan dat ik hier overnacht. Stelletje afzetters..
Het andere hotel is vriendelijk en superschoon, en er staat een aardige Engels-sprekende jongen achter de recptie. Kamers zijn spik en span, maar in tegenstelling tot wat Lonely Planet vermeldt, kost een kamer geen tien (okee, wel voor locals) maar veertig dollar. Gelukkig is de jongen bereid me te helpen, en vind hij een homestay bij een kennis van hem. Eigenlijk hardstikke illegaal als zijn baas daar achter komt, dus we wachten buiten om de hoek samen op zijn vriend. Moet er alsnog vijftien dollar voor betalen (in Asgabat was dat toch een stukje beter geregeld), maar zoals ik al zei, alles liever dan dat Sovjet hotel.
