Tsja, daar zit je dan, the morning after. Gisteravond, net nadat ik hele verhalen had lopen schrijven over Ashgabat en omgeving, liep mijn Erisson vast, en verdwenen mijn dagboekverhalen van de afgelopen dagen in het niets. Da's balen (op z'n zachtst gezegd). Dit keer dus in de re-try.
De dag begint met een gigantisch ontbijt van aardappelen met ei, salade, gefrituurde broodjes gevuld met vlees, een stevige snede Russisch brood, huisgemaakte jam en een flinke slot thee, dit alles het gevolg van het feit dat ik gister 5 dollar extra besloot te betalen, voor wat een dagje vol-pension zou worden. Opzich het perfecte begin van een fietsdag, maar heb besloten vandaag even een dagje rustig te doen.
Dit blijkt een goede keuze, want de rest van de dag regent het pijpenstelen. Terwijl ik nog maar net bij ben gekomen van het ontbijt staat de volgende gang al weer voor me te wachten, ik mag ik mezelf volstoppen met een stevige borsjt en een puree van aardappelen, vlees en kaas, natuurlijk wederom vergezeld van salade en brood. Kan me bijna niet meer verroeren, zo vol zit ik, en val dan ook even later in slaap.
Wanneer ik weer wakker word, is het gestopt met regenen. Rakhimov had me aangeboden samen de stad te bekijken, maar hij blijkt op het laatste moment een vlucht naar Turkmenabat geregeld te hebben en is imiddels vertrokken. Ik ga dus zelf op onderzoek uit, en kom er achter dat er toch wel gewone mensen wonen in Asgabat. Bijna opgeslokt tussen grote muren van perfect modern glas, ligt het gebied dat het meest aan een dorp doet denken, met lage half vervalen huisjes, veel groen, kippen en honden en oude vrouwtjes die op de hoek van de straat lekker zitten te kletsen.
Besluit wat te gaan shoppen, maar hou er een gemixt gevoel aan over, want kan geen lijn trekken op de prijzen die hier gehanteerd worden. Een setje pasfoto's en een tubetje anti-schimmel creme kosten samen bijna nog minder dan bijvoorbeeld een kilo bananen, of een pondje rozijnen. Weet dus even niet of ik het hier nou goedkoop of duur moet vinden. Mensen zijn echter prima, vriendeijk, en een stuk gezelliger dan de gister, toen iedere tweede persoon die ik tegenkwam een agent was.
Thuis moet ik natuurlijk weer aan de maaltijd. Eigenlijk helemaal geen trek, maar toch werk ik de grote lading macaroni, sla en cake naar binnen. Kan geen boeh of bah meer zeggen, mijn buikje doet bijna pijn van het vele eten, maar goed, woestijnvoorbereiding zullen we maar zeggen.