Om vroeg al uit te veren, en de jongen bij de receptie is verbaasd om me voor de tweede keer al weer na slechts een nachtje te zien vertrekken. Op naar de souk voor een ontbijtje van zoete pap, en informatie voor een treinticket. Vervolgens door naar noord Teheran met de metro en te voet, naar het zelfde taxi bedrijf dat ik vorige week met Miha gebruikte. Prijs is ineens de helft (omdat ik alleen ben of omdat No Ruz voorbij is, ik weet het niet), maar de chauffeur een stuk beter.
Geneuzel met kopietjes bij het consulaat van Turkmenistan, maar een tien-daags transit visum is geen probleem. Top! Op en neer racen naar de copy-shop, alles inleveren, en om drie uur mag ik terugkomen.
Vervolgens toch even op zoek naar de ambassade van Tajikistan, waar ik bevestigd krijg dat de visum regels inderdaad veranderd zijn. Tegenwoordig zijn ze voor 50 dollar en een foto al tevreden en heb je geen lastige en dure uitnodigingsbrieven meer nodig. Mij willen ze ook wel een visum geven, maar dit duurt bijna een week, en zoveel tijd heb ik niet. Ze stellen echter voor de ambassade in Ashgabat te bellen, aangezien ik daar mijn visum binnen een dag of twee zou moeten kunnen ophalen. Een visum regelen in Turkmenistan komt me opzich wel enigszins decadent over (gezien het feit dat iedereen daar altijd zo met de tijd aan het stoeien is), maar ik heb tien dagen, dus waar maak ik me druk over..
Had rond het middaguur bij het fotoinstituut afgesproken, maar dat tijdstip is inmiddels al lang voorbij als ik daar arriveer. Aangezien ik om drie uur weer bij de ambassade van Turkmenistan moet zijn, besluit ik mijn taxi maar aan te houden, en twee euro wachtgeld te betalen.
Ik word al opgewacht door fotograaf Saeed. Wederom een hartelijk welkom, en veel nieuwsgierige blikken. Ze hebben besloten dat ik als ik interesse heb, een foto uit de collectie van Saeed mag kiezen. Helemaal super. Prachtige foto's al is het niet helemaal wat ik zoek. Daarnaast willen ze natuurlijk ook al te graag mijn kiekjes zien. Niet te vergelijken met het materiaal wat zij produceren, maar hier en daar kan er wel een complimentje van af; altijd lekker voor je ego.
Moet me terug haasten voor mijn paspoort, maar ben dan even later ook de trotse eigenaar van een mooi Turkmeens transit visum. Daarna gaat het even fout met de taxi chauffer {zou ook eens niet), die me uiteindelijk besluit af te zetten bij een verkeerd metro-station, een dik half uur rijden verderop. Daarnaast wil hij uiteindelijk ook een hogere prijs zien dan we aanvankelijk afgesproken hadden. Beetje jammer, want had het idee dat hij wel ok was, maar goed, probleem opgelost (zoals grote mensen, en niet met klappen zoals de vorige keer), en even later sta ik weer tussen de fotograven.
Ik heb besloten dat ik het toch wel zie zitten een mooie contrastfoto van Persepolis in mijn slaapkamer op te hangen, en die krijg ik dan ook meteen gekopieerd op mijn harddisk. Vervolgens is het tijd voor taart en thee en durft de jongste en brutaalste (en misschien ook wel slimste) van het stel het eindelijk aan mij aan te spreken. Had nog een vaag idee misschien ergens een statief of een paar schoenen aan te schaffen, maar uiteindelijk spendeer ik de rest van de middag al kletsend op het kantoortje van de Future Photograpic Society.
Het is druk in de stad, dus nog even stressen om op tijd bij de trein te zijn, maar dat blijkt uiteindelijk geen probleem, in tegenstelling tot het binnen vijf minuten binnen werken van een gloeiend hete maaltijd terwijl er een kring om aandacht vragende Iraniers om je heen staat. Deel mijn slaapcompartiment uiteindelijk met opa en kleinzoon en een zakenman. Weinig Engels, maar wel lekker slapen.