Ik verkas naar het Mashhad Hostel en Miha regelt een treinkaartje richting de gelijknamige stad om zo snel mogelijk naar Turkmenistan af te reizen. Vlak bij het hostel stuiten we op de 'fotowinkel souk', een aangezien ik gister een kantoor van Fuji heb zien staan grijp ik de kans aan om op zoek te gaan naar een paar special films voor mijn camera. Miha, ook fotogek, doet ondertussen een rondje en informeert naar lenzen en camerabodies. Zitten af en toe wel leuke dingen tussen, maar naar mijn idee veel te duur; tweedehandsjes voor meer dan de nieuwprijs in Nederland.
Hoofddoel voor vandaag is het fotomuseum. Helaas blijkt er op het moment geen tentoonstelling gegeven te worden. Miha, die opzoek is naar een mooie foto als souvernir, weet een fotoarchief te achterhalen, maar helaas zijn de foto's die hij zoekt pas morgen beschikbaar. Ik weet ondertussen wel mijn films te vinden, dus toch niet voor niks naar de andere kant van het centrum agereisd.
Op de terugweg blijkt hoe saai Teheran is. Uren dwalen we door het centrum, en het enige wat we zien is beton. Wel een paar interessante anti-Amerika printen af en toe, het vrijheidsbeeld met een doodshoofd bijvoorbeeld, en de Amerikaanse stars-and-stripes, waarvan de stripes vallende bommen blijken, maar alles op dusdanige plekken dat je het nemen van foto's liever achterwege laat.
De sfeerin het hostel vind ik trouwens helemaal niks, en het is er ook nog eens super rumoerig, dus die zelfde avond besluit ik dat ik morgen naar Esfehan zal afreizen.
