Een April!
Een April, kikker in je bil! Dat heb ik mogen weten ook, want Henk wijdt op de kalender die hij me voor de kerst gaf maar liefst een stuk of acht pagina's aan deze dag. Prachtig! Nogmaals bedankt voor die stukje meesterlijk vermaak dat ik dagelijks (probeer) te bekijken.
Miha heeft een fiets weten te regelen, en vandaag rijden we dus een stukje door de stad, op naar de Torens van Stilte, de plaats waar de Zorasters, de vroegere bewoners van dit gebied, hun doden ter offer aan de roofvogels aanboden. Een priester keek toe hoe de doden opgepeuzeld werden. Werd eerst het rechter oog uitgepikt, dan kwam het wel goed, maar bij het linker stond de overledene een bezoekje aan de onderwereld te wachten.
De teleurstellings is echter groot, wanneer Miha, die op hoog niveau gemountainbiked heeft, er achter komt dat zijn zadel gebroken is, en de versnellingen op zijn fiets niet werken. De fietstocht verloopt dus iets anders dan we beiden gehoopt hadden, maar de tempels bezoeken we desalniettemin (en met erg veel pijn in de kont van Miha).
Tegen de avond is het tijd om richting Teheran af te reizen. Mijn fiets en bagage laat ik achter in het Silk Road Hotel, en met een rugzakje vol essentials vertrekken we richting het busstation.
De busreis wordt een ramp, in een oude krappe Mercedes bus, waar we voor de deur en zo'n beetje in het trapgat gepositioneerd worden. Om beurten wisselen we positie, daar de ene stoel net wat minder beroerd zit dan de ander, maar uiteindelijk kan het me niet veel meer schelen en val ik half gebroken in slaap.
