In het donker draaien we een slecht verlichte parkeerplaats op, en voor dat we zelf in actie kunnen komen liggen onze fietsen al naast de bus. Gelukkig zijn we wel in Jazd, dus dat valt nog relatief mee. De bus er vandoor, wij knutselen aan onze fietsen, en ik kom er achter dat mijn achterrem ontzet is en ik een remblokje mis. Happy happy joy joy..
Na wat geknutsel eindelijk op de fiets, en doen we er doordat we ons in het pikkedonker nauwelijks kunnen orienteren, bijna twee uur over om bij het Silk Road hotel, twee kilometer verder op, uit te komen.
Gelukkig is het hotel zo goed als vele mensen ons al beloofd hadden (een van de beste hotels in Iran is geen understatement), en meteen voelen we al dat de sfeer hier in Jazd een stuk relaxer is. Ondanks het feit dat het rond zes uur 's ochtends is, worden we hoffelijk door de nachtportier binnen gelaten, en van een kop thee voorzien. Kamers zijn er nog wel, maar de prijs, daar moeten we over twee uur de eigenaar maar over aanspreken.
Mr. Ali is gelukkig een prima vent, hij bied ons zelfs aan in een andere kamer nog even een tukje te doen terwijl onze kamer schoongemaakt wordt. Het is buiten echter prachtig mooi, dus we besluiten van dat aanbod af te zien en eerst even het prachtige centrum van Jazd aan een nader onderzoek te onderwerpen.
Halverwege raak ik Abel en Freek kwijt en na een kort rondje besluit ik dat het tijd is voor een klein hapje bij de lokale bakkerij en terug naar het hostel te lopen. Niet veel later blijken A&F hezelfde idee gehad te hebben bij een andere bakkerij en smullen we vast wat, alvorens aan het ontbijt-buffet van het hotel te gaan.
Tijdens het ontbij raak ik aan de praat met de Sloveense Miha, en even later, terwijl mijn reisgenoten een tukje doe, eveneens met Zwitserse fietsers Sussanne en Peter. Grappig, want zij blijken degenen te zijn die in Oman een aantal weken voor me uit reden.
Zij hebben echter een nog vervelender ervaring te vertellen, een kilometer of twee honderd voor Shiraz zijn zij al wildkamperend met verkrachting en de dood bedreigt. Het word me nu een beetje te veel. Had ik vooraf een onbeschrijfelijke zin en drang om prachtig Iran, waar ik alleen maar positieve verhalen over hoorde, eens grondig te gaan ontdekken, nu begint dat toch een beetje te veranderen. In Dubai eerst een paniekerig telefoontje van een vriendin van Desiree, de negatieve verhalen van de eerste fietsdagen van Freek en Abel, het euvel in het restaurant, het verhaal van de zwitsers, en ook Miha die niet al te positief is, en dat alles ook nog eens binnen het tijdsbestek van een week.
Nadat mijn middagtukje neem ik dan ook de beslissing om niet verder te fietsen in Iran. Het lijkt me gezien de ervaringen die ik zo om me heen hoor gewoon niet verstandig meer, zeker gezien de kwetsbaarheid die je als eenzame fietser hebt. Freek en Abel denken er net zo over, zij pakken morgen de bus naar Esfehan. Ik ga al backpackend verder genieten van prachtig Iran, en vertrek over een paar dagen samen met Miha naar Teheran, om te zorgen dat ik wat eerder dan gepland Centraal Azie binnenkan.
