Eerst even snel naar de brilleman voor een nieuwe bril (die gelukkig niet al te duur blijkt te zijn) en dan in de taxi weg naar Persepolis. Ook daar is het weer bijna onmogelijk tussen de mensen door het antieke complex van Darius II te zien, en krijgen we een demonstratie van het temperament van de Persische medemens. Op de heenweg een file omdat twee mannen midden op de weg besluiten uit hun auto te springen en met elkaar op de vuist te gaan, en ook in Persepolis binnen tien minuten twee maal een vechtpartij in een massa dringende mensen. Het complex zelf is waarschijnlijk erg mooi en indrukwekkend, maar komt in de gigantische mensenmassa's helaas niet helemaal tot zijn recht.
In Shiraz zet ik een nieuwe bril op mijn kop en begeven we ons vervolgens half paranoide op weg naar het busstation. De twee uur wachten worden een ramp, constant mensen die aandacht willen, terwijl we juist nu helemaaaal niet in de mood zijn voor een gezellig kletspraatje.
De bus blijkt ook nog eens een stuk kleiner dan de bedoeling was, onze fietsen moeten half uit elkaar, en wanneer alles goed en wel ingepakt zit wil meneer de buschauffeer ook nog eens vijf euro per fiets zien, zelfs nog meer dan we voor onszelf moeten betalen. Niemand spreek Engels of wil helpen, de meisjes van de kaart verkoop (aan wie we nota bene vooraf gevraagd hadden of onze tweewielers mee konden) zeggen niets, en uiteindelijk hebben we niet veel meer keus dan maar gewoon te betalen. Fijne mensen hier in Shiraz..
