Een dag later dan beloofd, maar dan uiteindelijk toch, sta ik met fiets en blonde kop in the Gulf News. De auteur heeft er op zich wel een leuk verhaaltje van gemaakt, maar het is duidelijk dat hij opzoek naar een spannende titel was. 'Fietser besluit niet naar Jemen te gaan om kidnapping te voorkomen'. Klinkt heel spannend natuurlijk, maar komt eigenlijk nergens in zijn verhaal terug.
Desiree, Joke en Abdulmalik gaan vandaag op vakantie naar Damascus, maar mijn vlucht naar Shiraz vertrek zondag pas. Geen nood, ik word verplaatst naar het huis van Joke, om daar samen met logee Jos nog een paar nachten door te brengen.
Van Wolfi's krijg ik een paar mooie fietsdozen, en tegen het eind van de middag ga ik na een gefaalde poging eerder op de dag, op zoek naar het kantoor van Iran Air in downtown Dubai. Moet goed zoeken, en ben nog maar net op tijd met het vinden van het kantoor dat om zes uur 's avonds op weekendverlof gaat.
Met zonsondergang maar zonder camera geniet ik op de kade's waar werkelijk alles wat je maar kunt bedenken op grote gammele dowhs wordt geladen, terwijl de lokale jeugd cricket in het park speelt.
's Avonds op zoek naar Christoph, die ergens in een cafe het verjaardagsfeest van een van zijn vrienden viert. Ik slaag er in om nog voor ik uberhaupt binnen ben al naar buiten gekickt te worden door de klerenkast die deurwaarder heet. Mijn kleding is in orde, maar ik heb slippers aan en dat kan natuurlijk niet. Met het gezonde negeren van dergelijke figuren wat ik in Egypte leerde, loop ik me een opmerking dat ik dan wel op blote voeten zal rondlopen, gewoon door. Dat werkt hier natuurlijk niet echt, en binnen de kortste keren ligt er dan ook een stevige arm op mijn schouder om me naar buiten te escorteren. Ik moet lullen als Brugman om uiteindelijk toch nog binnen te geraken.
Eens binnen wordt ik omgedoopt tot 'Forest' en heb ik een prachtige avond met Christoph en zijn vrienden.