In de schoenen van de ambassadeur..
Het lijkt er op dat de bootmaatschappij die de overtochten naar Iran verzorgd, hun werknemers een paar weken vrij heeft gegeven. In verband met het Iraanse Nieuwjaar vinden er de komende twee weken namelijk geen overtochten naar Iran plaats. Da's een beetje balen natuurlijk..
Samen met Abdulmalik, de chauffeur en regelneef in dienst van Desiree haar beste vriendin, trek ik er dus op uit de stad in. Hoe hard we ook zoeken, en hoe we ook praten als Brugman en consorten, een normale ferry naar Iran is niet de vinden. Cargo-ships willen me ook niet, en de kleine speedbootjes die de overtocht wagen zijn hardstikke illegaal. Probleem is tevens dat ik per se bij een officiele point-of-entry afgezet moet worden, anders ben ik de lul.
Laatste optie die overblijft is een overtocht per dhow. Na wat gepraat stemt de immigratie er mee in om me een exit stamp te geven, maar gezien de ruige zee in een toch wat gammel bootje, en het feit dat ik de crew van de een van de weinige boten waarop ik mee kan niet echt zie zitten, besluit ik deze optie toch maar even op on-hold te zetten. Hoewel ik totaal geen zin heb in vliegen, morgen toch maar eens kijken wat zo'n ticket zou gaan kosten.
Om vier uur wederom een interview, dit maal met een mannetje van het Gulf News.
's Avonds staat een bezoekje aan 's werelds enige zeven sterren hotel gepland, de Burj al-Arab. Een grote driehoekige half-ovalen toren op een prive eiland waar de rijksten ter wereld hun nachten door brengen. Nette kleren zijn gewensd, dus even later wordt ik dan ook in de schoenen van de man van vriendin Joke gepast, de ambassadeur van Nederland in Afganistan. Hoe dat is om in de schoenen van de ambassadeur te staan? Best lekker eigenlijk..
Helemaal in het net, met Elouise aan het stuur, rijden de de luxeuse oprit over de prive brug naar het hotel op. Bij binnenkomst meteen voorzien van een heerlijke dadel, klimmen we over een roltrap omgeven door een gigantisch tropisch koraalvissen aquarium en dansende fontijnen naar boven toe. Wat is het hier groot en gigantisch luxe! De prachtige tapijten schijnen iedere drie maanden vervangen te worden, en in een prachtige komma-vormige glazen lift, gedecoreerd met goudkleurige leuningen, kijken we uit over de door de ondergaande zon prachtig gekleurde luchten boven de Perzische Golf, waarin in de verte het in aanbouw zijnde Palm Island nog net te zien is.
