De volgende dag is het dus visumtijd. Mooie stempel erbij, wederom 6 Riaal armer,en ik mag nog een paar weken blijven. Onderweg naar de fietsenmaker, en in Ruwi bij meneer Raleigh langs. Hij geeft me aan dat het waarschijnlijk niet nodig is om het complete balhoofd van mijn fiets te vervangen. Snap ik niet helemaal, maar laat hem maar gewoon zijn werk doen.
In Ruwi op zoek naar een nieuwe lange fietsbroek waarin ik kan fietsen. De Filipijnse kleermaakster had me al gezged dat ze een broek voor me kon maken, maar een nieuwe kopen blijkt een stuk voordeliger. Heb mijn broek bijna gevonden, zodra de Indiers in Ruwi besluiten dat het ook voor hun siesta tijjd is. Eigenlijk verschrikkelijk irrirant dat alles hier elke dag tussen een en vier gesloten is.
Kom wel bij een erg smakelijk Indisch restaurant terecht, dat ook nog eens allerlei gekke snoepjes verkoopt, dus ik vermaak me wel.