Na een nacht verfrissende slaap begeef ik me tussen glasscherven en autobanden door, opweg terug naar de grote weg. Enkele kilometers over de gister zo spits-drukke weg, en ik bevind me tusen gigantische massa's steen, die de weg voor me langzaam naar beneden leiden door een spectaculair landschap. 'Use slow gear for the next 25km' adviseerd men, maar daar denk ik even anders over, en zoef, daar ga ik.
Groene tegen het graniet geplakte palmdadels en fruitkramen versieren de weg, die halverwege tot stoppen maant bij het passeren van een grote wadi. Het eerste uur vliegt voorbij en ik geniet.
Ben op deze manier snel bij de dubbelbaanse snelweg die van Nizwa naar Muscat voert, en op een paar venijnige klimmetjes na, eigenlijk maar plat naar beneden blijft lopen. Eten langs de weg en gaan.
Rond een uur of twee zie ik de klokkentoren, die Seeb Airport aankondigd, al liggen, en rijd ik vervolgens de paradijselijke snelweg, die voorzien is van allerlei soorten groeiend groen, geel, paars, rood en oranje, uitgebriede parken (met gras!) en een verscheidenheid aan bomen. Heerlijk om door dat landschap te rijden, en grappig hoe Europees en 'thuis' dat ineens aandoet.
Uiteindelijk arriveer ik, veel te vroeg, op de plek waar ik met Kate afgesproken had. Er zijn echter nog genoeg dingen die ik moet doen en regelen, onder andere de reparatie van mijn nette broek, die ook al uitgscheurd is. Ik zit dan vervolgens ook een lange tijd te kletsen met de Filipijnse kleermaakster, en moet me nog even haasten om op tijd weer terug te zijn.
In een mooie groene Jaguar draait Kate even later het parkeerterein van Sebco's op, en het blijkt een goede beslissing geweest te zijn om mijn broek te laten repareren. Dezelfde avond nog nodigt ze me uit om mee te gaan naar een diner van de PDO Zeilvereniging, die dit weekend hun jaarlijkse Regatta georganiseerd hebben. Dus wederom tussen de PDO'ers in. Heerlijke mensen, maar toch ook wel een hele hechte commune, die op een bepaalde manier heel erg in hun eigen wereldje leven. Niet echt gezond lijkt me. Het is echter gezellig, en dat is het belangrijkste.
