Frieslan boppe!
Vanuit mijn shelter in het betonnen bushokje op het kruispunt aanschouw ik de zonsopgang, en ben ik al snel op weg. Tien kilometer verderop blijkt een uitgebreid dorp te liggen, compleet met verschillende winkeltjes en een mooi restaurant. Dit is dus de oase waar ik gister tevergeefs op hoopte..
De wind waait nog altijd even sterk uit dezelfde richting als gister, en de weg lijkt een ware martelgang te worden. Meter na meter weet ik mijzelf vooruit te malen, maar god wat is dit zwaar. Heb al een aantal keer gedacht dat het ongeveer zo zou moeten zijn, zou je door Patagonie fietsen, maar iedere keer kom ik weer een stapje erger en pijnlijer tegen.
Na ongeveer een uur stopt er een gigantische lading hout langs de weg. Eruit komt een Bedouine uit gestrompeld die me iets duidelijk probeert te maken. Wat precies, dat blijft een raadsel, maar na verschillende keren in het taalgidsje gekeken te hebben, en hem meermaals de kernwoorden herhaalt te laten hebben, kom ik uiteindelijk tot de conclusie da hij me uitnodigt in zijn huisje ergens in de woestijn, en daar voor mij een of ander beest wil slachten.
Lijkt me ter afwisseling van de wind (en ook omdat ik toch best wel nieuwschierig ben naar enerzijds hoe hij woont en anderzijds wat hij nou precies bedoelt) een idee om eens op een dergelijke uitnodiging in te gaan, dus even later steek ik van de weg af, en rijd ik achter zijn lading sloophout aan de woestijn in.
Na een aantal kilometer woestijn-wildernis komen we aan bij zijn huis, dat door een gigantische mannetjes kameel bewaakt wordt. Ik blijk de keuze te hebben uit een zwart bokje of een lief en heel jong gevlekt geitje. Laat aan hem de keuze hiervoor, maar dan komt ineens de aap uit de mouw, ik dien wel eerst te betalen.
Dat was in mijn ogen dus weer niet de afspraak, en alhoewel hij na vele kopjes thee en een lastig gesprek over zijn vrouw uit Mauritanie (die van hem op de foto moest/mocht, maar dat zelf niet zag zitten) en zijn tien kinderen, uiteindelijk bereid is het jonge geitje ook zonder betaling wel voor me te slachten, heb ik daar zelf tegen die tijd helemaal geen zin meer in, en laat het beestje rustig op mijn schoot liggen. Dus dierenliefhebbers en vegetariers, wees niet gerust, er is vooralsnog nog geen geitje onder mijn handen in de pan beland!
Nadat ik echt geen thee meer drinken kan, en hij me een volle wadi in de buurt heeft laten zien (de regen van gister en eergisteren is het gesprek van de dag), begeef ik me door stof en doornstruiken weer op weg naar het martelende asfalt.
Een aantal uur later is het dan eindelijk zo ver, ik ben in Dokkum! Een van de grote way-points onderweg, waarvan ik begrepen had dat het een grote stad was, maar op een boel winketjes en restaurants na is er niet echt heel veel te vinden. Ja, ergens in een hoek wel een klein ziekenhuisje, maar om daar voor een aantal nachten verblijf aan te kloppen zie ik ook weer niet echt zitten.
Gelukkig kom ik even voor ik Duqm (volgens de Arabische spelling) arriveer een aardige jongen tegen die me uitnodigt voor het nuttigen van een maaltijd uit het lokale visrestaurant in zijn huiskamer. Samen met een van zijn tien broers en gigantische ladiing neefjes en nichtjes; toch wel erg productief al die ouders hier..
Krijg eveneens aangeboden om bij hem thuis te overnachten, maar gezien zijn neefjes en vooral kleine nichtjes (die al een beetje Engels spreken) me geen moment van rust gunnen, lijkt het hem toch beter een ander plekje voor me te regelen.
Een goede vriend van de beste jongen is manager van een visfabriek een aantal kilometer verder op in Ras Duqm, en heeft daar nog wel een gastenverblijf te vergeven. Zo eindig ik mijn dag dus in het huis van een behoorlijk gezette Pakistani met diabetes (type II voor de geinteresseerden) onder het genot van een paar heerlijke mandarijnen en een gebakken zeebaars.
