Begin de dag met een prachtig uitzicht over een nabij gelegen canyon. Heb eigenlijk niet veel zin om weg te gaan, maar zodra de zon je letterlijk de tent uit begint te branden heb je niet veel keus meer..
Na een paar kilometer kan ik hem zien; de zee!! Wel een behoorlijk aantal kilometers van de weg (blijft de rest van de dag ook zo), maar onmiskenbaar. Ik heb de woestijn verlaten! (alhoewel ik er aan twijfel of ik dat mag zeggen, het landschap is nog steeds dor en zand overal, het enige verschil is dat de bomen die langs de weg staan allemaal van een maatje groter zijn dan de afgelopen dagen)
Mijn niet-zo-goede kaart blijkt dit keer een meevaller in petto te hebben, het (naar blijkt) toch wel redelijk grote dorpje Haytam ligt 40km verder naar het oosten dan staat aangegeven. Had ik eerst besloten het rechts te laten liggen, nu rijd ik er dus ineens over links doorheen.
Het filling-station bemand door een contact-gestoorde en aan de televisie gekluisterde Indier, verkoopt helaas enkel benzine, en de winkels zijn dicht in verband met vrijdag, maar er is wel een restaurantje te vinden, dat ook nog eens een prima vis curry weet te bereiden. Wanneer ik me volgestopt heb, krijg ik te horen dat er al voor me betaald is door een of andere Omani (maar dat zijn het, op de Bangladeshi die het restaurant runt na dan, allemaal), dus besluit ik iedereen maar te bedanken, in de hoop dat mijn weldoener hier ook bij zit.
Zodra ik weer op mijn fiets stap scheur ik uit mijn in Egypte gekochtte tropenbroek. Van in mijn kruis tot voorbij mijn knie. Oei. Net nu, in het wat conservatieve en vrij arme vissersdorpjes deel van Oman, dat is niet zo handig. Waar dit bij ons tot grote hilariteit zo leiden, geeft hier niemand een kick. Ze zien de scheur, en zeggen enkel, geen probleem, ga maar gewoon.
Dat zie ik zelf dus niet echt zitten en aangezien de broek nu toch al helemaal uit elkaar ligt, trek ik hem ook maar meteen uit om in mijn korte broek verder te rijden. Een langsrijdende Omani met een aantal vrouwen in zijn voertuig stopt om hier een punt van te maken, maar wordt door de anderen tot rede gebracht, en de rest van de dag hoor ik niemand er meer over. Gekke is wel, dat ik gevoel heb dat het met lange broek aan eigenlijk minder warm was dan nu zo in het kort..
's Avonds claim ik na een paar kilometers moeilijk terrein mijn eigen strand. In mijn blote gat neem ik dus een duik in het verrassend warme zeewater om het zweet van de afgelopen dagen af te spoelen. Het strand zelf wordt trouwens bevolkt door reusachtige krabben, die zich in grote hoeveelheden in de branding begeven op zoek naar een lekker hapje (nee, ik was gelukkig een hapje te groot voor ze :))
Vanuit mijn tent mag ik na een flinke hoeveelheid bliksem in de jebel (bergen) verder op, even later zelf ook genieten van het natuurwonder dat regen heet. Het lijkt wel alsof ik dat soort dingen aantrek, of zou het in de woestijn gewoon vaker regenen dan ik altijd gedacht heb?
