Een paar kilometer na vertrek stopt de weg met stijgen, en passeer ik een bordje: Muscat 1000km. We zijn d'r bijna? Langs een klein bezinepomp dorpje en dan begint de afdaling. Spectaculair door een canyon tussen ruige rotsen door. Prachtig.
En dan realiseer ik me ineens dat ik weer midden in de woestijn zit. Als bij toverslag zijn alle uitgestrekte graslanden en bomen verdwenen. Hier en daar een struikje, maar daar houdt het dan toch echt mee op. Wel kom ik als toegift nog langs een vallei die begroeit is met de Borgdorfelia Sacra, ofwel francincence, natuurlijke wierook, die deze gebieden in voorbije tijden gigantische inkomsten verzorgden. Op een wierook-farm (raar, want volgens de locale traditie dien je de boom als een gift van Allah te beschouwen en mag je hem niet stekken ed) maak ik wat foto's en krijg ik een paar stukjes wierook aangeboden.
Dan gaat het verder over de militaire speelplaatsen die Thumrait heten. Rode vlaggetjes, miltairieur-schoten en af en toe iets zwaarders (een tank?). Oman en Engeland hebben in deze gebieden grote complexen waar ze hun jongens klaarstomen voor het echte werk.. De militairen zijn trouwens wel vriendelijk; vanuit ieder passeerend voertuig komen een aanmodigende toeter en een stel handen naarbuiten.
Na in een noodgang naar Thumrait te zijn gereden (wind mee en plat, na de middagpauze kom ik er met enige schrik achter dan 24 per uur vandaag onder gemiddeld is), sla ik af richting Marmul. De nieuwe weg is in volle aanbouw, maar nog lang niet af. Ik probeer zo nu en dan even op de al geegalisseerde piste aan mijn linker of rechter kant te rijden, maar veelal ben ik veroordeeld tot het miserabele, redelijk drukke hobbelweggetje wat er naast ligt. Ik kruip vooruit, maar vermaak me prima..
