Het is al voorbij het middaguur wanneer ik eindelijk in mijn zadel stijg. Het blijft altijd moeilijk om weer afscheid te nemen van de verleidingen van de moderne wereld. Kunstmatig licht en bewegende televisie beelden zorgen er keer op keer voor dat ik mijn natuurlijke slaap-waak ritme van onderweg snel weer vergeet; dit gebeurt vaak al na een enkel nachtje binnen slapen, dus je kan nagaan wat er gebeurt als ik ruim drie weken niet fiets..
Maar goed, onderweg, dat is het belangrijkste. Ik word meteen getrakteerd op supersteile hellingen, die gezien mijn uitgebreide voorraad eten en drinken (heb me voorbereid op enige dagen afwezigheid van enige bevoorradingspunten), en mijn lange rustpauze nog harder aankomen dan normaal het geval zou zijn. Met een snelheid van amper vier kilometer per uur kruip ik werkelijk naar boven toe.
Langzaam vorder ik dus, maar evengoed beetje bij beetje steeds hoger. Het mooie van het gebied rondom Salalah is dat er iedere zomer een moesonregen langskomt, de khareef. Moeson is in onze ogen wellicht een te groot woord; gedurende een aantal weken hangt er een vochtige mist en regent het een paar keer, maar het effect op het landschap is onmiskenbaar. Arabiers denken daar trouwens net zo over want in de zomer stikt het hier van de regentoeristen. Overal om me heen zie ik verdord gras, bomen, grazende schapenen zelfs een aantal kuddes koeien! Prachtig, en een heerlijke afwisseling met de dorre en zanderige landschappen waar ik me de afgelopen tijd in bevond.
Tegen het einde van de middag spot ik een interessante wildkampeerplek, en besluit ik mijn tentje daar maar neer te planten. Mijn brandertje heeft weer eens kuren (het zal ook eens een keer niet zo zijn..); de pomp die ik Salalah gerepareerd dacht te hebben produceerd nog steeds te weinig druk. Gelukkig wel nog net genoeg om een vuurtje in leven te kunnen houden, dus met een heel klein vlammetje produceer ik in een veelvoud van de tijd die ik er normaal nodig voor zou hebben mijn macroni-hapje.
