Een dagje Salalah
Na hele dag slaap gister, voor vandaag besloten om mijn ritme maar eens aan te gaan passen. Redelijk op tijd bed uit dus, zeker ook aangezien het er op lijkt dat het hier normaal lijkt op siesta te houden; rond tweeen gaan de winkels dicht om pas tegen vijfen weer de deuren te openen.
Na eerst een aantal keer langs het paleis te zijn gereden dat postkantoor heet (tja, dat verwacht je niet he), er uiteindelijk in geslaagd om een aantal gigantische postzegels te bemachtigen, en die een in een van de marmeren bakken gegooid te hebben die postbus heten (bijna ieder land een), is het tijd voor de tweede opdracht van vandaag; het repareren van mijn brander.
Heb inmiddels met enige zekerheid vastgesteld dat een verbogen veer hoogst waarschijnlijk de one and only oorzaak is van mijn problemen, dus die moet ik dus ergens zien te vervangen. Ik heb geluk. Bij een lokale fietsenmaker vraag ik of hij misschien weet waar ik een dergelijk item kan verkrijgen, en leen ik na zijn schouder-ophalend antwoord een rond tangetje om te proberen de defecte veer bij te buigen.
Net op dat moment komt de eigenaar van een elektronica shop in de buurt langs, die in zijn archieven ergens een veer weet te vinden. Wel de goede maat, maar niet dezelfde sterkte. Geen probleem, dan gebruik je toch een extra lange voor wat meer veerkracht? En na even knutselen doet het pompje weer precies waar het voor gemaakt is. Ineens voel ik me bevrijd van een hele zware last; heerlijk wat zo'n klein stukje metaal met je gemoedstoestand kan doen!
Al fietsend exploreer ik Salalah, nu in de wat meer bewoondere wijken iets verder van het 'centrum' af. Stuk levendger hier; allerlei kleine winkeltjes, en ook de straten zijn niet meer zo breed als de 'snelwegen' die daar lopen. Even later bevind ik me in een bos van bananen en cocos palmen, vol met kwetterende vogels, en ook weer dat heerlijk geurende gras. Wat een top plantje is dat toch eigenlijk!
Via het paleis van de sultan kom ik op het strand uit, alwaar de locale vissers juist bezig zijn de vangst binnen te halen. Een heaven of plenty; pick-up trucks worden volgeladen met sardientjes, cat-fish, haaien en matra's. Prachtige beesten, volgens mij zou het erg spectaculair zijn hier eens te gaan duiken, maar voor alsnog even een feast voor de locals.
Ik krijg uitgelegd dat 's nachts de netten worden uitgelegd, die dan overdag met man en vooral erg veel four-wheel-drive macht naar de kust worden gehaald. Alleen tijdens de najaar en winter-maanden, want daarbuiten is er vrij weinig vis; de scholen (inclusief vissers) emigreren rond die tijd naar de Jemenitische en Afrikaanse kusten. Je moet er dus een halfjaar op wachten, maar dan heb je ook wat. Er zit zoveel vis in de netten, dat een groot deel onder de aanwezigen op het strand wordt weggegeven (ofwel, kies uit wat je lekker vindt). En passant krijg ik ook nog even uitgelegd hoe je een sardine moet schoonmaken en prepareren, wellicht nuttige kennis wanneer ik me zometeen voor mijn tocht langs de kust begeef.
In de wierrook (frankinsence) souk ben ik de enige aanwezige. Merk weer duidelijk dat dit toch niet echt de plaatsen zijn waar ik me op mijn gemak voel; word door drommen handelaren benaderd, die ik allemaal vriendelijk groet en dan weer snel door loop. Weinig relax zo'n bezoek, maar het ruikt er wel lekker..
