De Sinai
Na een prachtige nacht onder de hoede van duizenden sterren begeef ik me weer op weg. Het checkpoint even verder op (waarvan ik 's ochtends al de oproep tot gebed kon horen), levert geen problemen op, en hetzelfde geldt voor het tweede. Een van de soldaten geeft me zelfs nog een fles water mee, en dat is natuurlijk altijd welkom.
Ondertussen rijd ik door een van de mooiste stukjes van de Sinai; spectaculaire uitzichten vol met woestijn en rotsen waarvan je kunt zien dat ze een verhaal hebben, prachtig oud gemaakt door de eroderende krachten van de eens in een paar jaar vallende regenbui.
De weg valt me echter iets zwaarder dan ik vanuit de paar keer met de auto berekend had; zo zie je maar, zelfs fietsers worden door de stille aaanwezigheid van een aantal extra paardenkrachten bedrogen. De iets minder fijne consequentie is dat ik hierdoor niet meer over voldoende water beschik om mijn tentje op te zetten. Een Bedouine aanhouden kan natuurlijk, maar zo ernstig vond ik het ook weer niet, en zette mijn pijlen op het volgende checkpoint waar een restaurantje te vinden zou zijn.
Zo ver kom ik echter niet. Een paar kilometer ervoor lijk ik in een soort fatamorgana terecht te komen wanneer ik ineens een massa fietsers op me af zie komen. Na drie keer extra kijken, realiseer ik me dat ze toch echt echt zijn. Wil eigenlijk wel een kletspraatje maken, maar geen bagage en een volgauto, en groepen zijn daar helaas vaak niet zo voor in. Heen en weer ge-hallo en door dus.
Even later volgt er nog iemand, racent op zijn mountainbike. Het is me duidelijk dat hij ook bij de groep hoort maar hij ligt een behoorlijk stuk achter. Ik stop en vraag of hij misschien in de problemen zit. Niets minder blijkt; hij is de groepsleider en moest nog wat regelen voor het eten. Hij nodigt me uit mee te komen, en voor ik het weet rijd ik achter hem aan richting een gezellig reisgezelschap uit Zwitserland. Lekker (maar enigszins saai) eten en een prima avond!
