Gaan we weer!
Tsja, en dan is het ineens drie weken later. Na eerst een heerlijke week samen met mijn familie, het ene restaurantje na het andere, excursietje hier, kameeltje daar (he Bouk! :)), beetje snorkelen, beetje duiken, wat gaat dat toch snel dan, waren ze ook zo weer vertrokken. Een beetje raar stond ik ze daar dan uit te zwaaien, net als een aantal maanden geleden ook al met die Skits groep na Istrie (al reed de taxi van me pa dan geen rondje op de rotonde). Emotioneel wel een beetje, maar toch ook niet, merk dat ik de afgelopen weken te veel afschied heb genomen, iedere dag bijna weer, en dat het een soort routine begint te worden.
De zelfde middag begaf ik mezelf ook in het zadel voor een korte trip naar het stadcentrum, om me daar te settelen in het kamp waar Joris en Stella zich ook bevonden. Met hun ook nog de Oostenrijkse Karl en Belg Abdu, een aantal dagen later gevolgd door Dietmar met vriendin en Ennio op de motorfiets, en Polle en Els op ouderwetse pedal-power. Vreemde eend in de beit was de Canadeese Lesley, die niet tweewielerigs onder haar kont had zitten maar gewoon de bus vanuit Israel had genomen. Na een aantal dagen lekker boekje lezen en niks doen waren onze onderhandelingen met de lokale maffia dusdanig ver gevorderd dat we eindelijk voor een vrij fantsoelijke prijs een taxi op en neer naar het Catharina klooster konden nemen, en plek waar ik de week er voor ook al met mijn familie was geweest, maar waar we hoge Moses Berg inverband met zijn lange loopklim en de aanwezigheid van Stijn en Lisa toch maar hadden later liggen.
Het was er druk. Errug druk. Dacht ik dat de bus met Russen die ik daar een week eerder trof erg was, dan moet ik mijn woorden toch even heel erg terug nemen. Bus na bus arriveerde, en stapje voor stapje, samengedrukt tussen twee dikke 60-plussers mochten we een voor een een kijkje nemen in het heiligdom. De eieren voor mijn geld had ik dan ook al snel aangeschaft, en ik besloot na een foto van the Burning Bush, die ik eerder een beetje gemist had, me lekker buiten de omheiningen van het kloosterkasteel te begeven.
Bergje op, stapje voor stapje, en hoewel het steeds maar kouder werd, ging kledingstuk na kledingstuk en laagje naar laagje eraf, want wandelen is toch best wel heel erg verwarmend en vermoeiend. Weet meteen weer waarom ik altijd de voorkeur aan mijn trouwe tweewieler geef. Top was in zicht, en daar gelukkig wel fijn alleen, gevolgd door een prachtige afdaling over een veel te steil trappad dat er zo woest uitzag dat we ons voor ons gevoel in een andere wereld van verlatenheid bevonden. Temperatuur ging door met fris doen en tegen de tijd dat we beneden waren waren we dan ook erg blij dat we een andere taxi voor de warmte mochten lenen aangezien die van ons tijdelijk spoorloos verdwenen leek.
Na dit toppunt van avontuur in de afgelopen weken gingen de dagen weer verder met een saai ritme van slapen, ontbijten, nog wat meer slapen, beetje kletsen, wachten tot het donker was, eindelijk eten, en dan als toef op de pudding een paar uurtje internet (want dat ga je natuurlijk niet doen als buiten de zon schijnt, hoe koud het dan ook eigenlijk is door de aanhoudende windkracht zes of meer noorder wind vanuit winterlijk Jordanie). Heb het zo langzamerhand dus wel een beetje heel erg gehad, met die veel te stille dorpje in de middle-of-nowhere, waar eigenlijk een gebrek aan alles is (zelfs toeristen). Tijd om verder te gaan dus.
Morgen eindelijk weer in het zadel dus. Plan is in een paar dagen naar Cairo te rijden, daar mijn Iraanse visum in ontvangst te nemen (telefonisch beloofd dat ik er in mocht, dus hopen dat dat ook echt waar is), en nog een paar dagen rond te hangen om me voor te bereiden op een vlucht naar Oman toe. Wil naar Salalah toe, de plaats waar ik normaal vanuit Jemen de grens over gegaan zou zijn, en vanaf daar mijn route voortzetten zoals ik die oorspronkelijk ook gepland heb, ins'allah natuurlijk..