Bootje varen theetje drinken..
's Ochtend op weg naar de boot, die uren laten vertrekt dan de bedoeling was. Lekker handig ook om een super snelle boot neer te leggen die een overtocht van minder dan een uur mogelijk maakt, maar alle passagiers met een dusdanige hoeveelheid burocratie lastig te vallen en ook nog eens een vrachtwagen vol met koffers aan boord in zijn geheel af te laden en nog een andere serie zinloze handelingen uit te voeren, zodat de overtocht van een uur gepaard gaat met minimaal een uur of drie vertraging..
We zijn dan ook pas laat in Nuweiba. Eerst nog wat gerommel met de grensovergang; onze passen zijn op de boot geconfisceerd en wij moeten door een chaotische haven zonder Engelse borders opzoek naar een aantal belastingzegels die voor ons visum gaan betalen. Daarna opzoek naar de plaats waar ze onze paspoorten gevangen houden, waar we zelf onze plakkers op de betreffende pagina's mogen bevestigen, gevolgd door een handtekening van meneer de directeur.
We zijn er echter nog niet. Er zijn nog meer mensen die belangrijk willen doen in de buurt en die willen dat we onze fietsen met bagage en al door een veel te smal Rontgen apparaat stoppen. Beat begint zijn fiets al af te laden, maar ik weiger resoluut; mijn fiets gaat daar niet door heen. Gelukkig voelt een van de contoleurs dat er problemen op komst zijn, en krijg ik het aanbod mijn bagage persoonlijk te laten doorzoeken. Zie ik ook niet helemaal zitten, maar al stukken beter dan dat Rontgen aparaat. De beste man stuit op een hard, langwerpig en in zwart plastic gehuld voorwerp. Alarmbellen gaan af, en of ik even heel snel wil laten zien wat zich daar bevind! Hij treft een wortel aan..
Wanneer we uiteindelijk echt buiten mogen is de zon al bijna bezig met zijn tocht terug naar het oosten achter de bergen en de horizon om. We besluiten dus maar lokaal ergens een overnachtingsplek te zoeken, die we delen met de Duitse Dietmar, die op zijn motorfiets de weg naar Zuid Afrika onveilig aan het maken is.
