Kings of the Highway
Na het zoveelste saaie en weinig voedzame ontbijt van plat Arabisch brood dat me inmiddels de keel uit begint te hangen, in combinatie met de gebruikelijke abrikozenjam en een kop thee, mogen we weer. We bevinden ons nu op de befaamde King's Highway, maar het landschap lijkt niet erg mee te werken, even als de wind, die lekker eigenwijs uit de averechtse hoek blijft blazen. Daarnaast wil een aantal kindertjes ons nog een aantal keer voor hun target-practice gebruiken, maar na een kilometer of twintig wordt het rustiger, en klaart het landschap ineens ook heel erg op.
Het verkeer baant zich langs andere paden, de natuur wind terrein, de weg verliest heel erg snel zijn hoogte, en dan rijden we ineens een prachtige canyon binnen. Wouw! Uitzichten zijn super, en al fotograverend zoeven we met hoge snelheiden naar beneden. Beat kijkt er wat sip bij, want we hebben in een paar minuten weer ruim duizend hoogtemeters verloren.
De rest van de dag staat dan ook in het teken van het terugwinnen hiervan. Langzaam, en stukje bij beetje komen we er aan boven. Net als we op het punt staan het maar op te geven, aan een herder wat water te vragen en ons kamp op te slaan, staat er een groothandelaar met zijn wagen vol lekkernijen naast de weg, en bied ons een kop thee aan die we onmogelijk kunnen wijgeren.
Na een enige tijd van poging tot conversatie, komt hij met het goede nieuws dat we bijna boven zijn, en vanaf daar enkel hoeven af te dalen naar het volgende stadje, waar nota bene ook nog een goedkoop hoteletje te vinden zou zijn. En inderdaad, zodra de maan op is, de zonnebrillen af zijn, en we ook onze respectiefelijke methodes van lichtgeneratie aangewend hebben, begint er een soort van afdaling. Een aantal kilometers later, neemt deze een hogere versnelling aan, in het pikke donker stijl naar beneden, terwijl ik eigenlijk niet kan zien waar nou precies de bochten zitten, en de verschillende tegenliggers ons ook nog eens fijn verblinden. Stijf van de angst, maar gelukkig ongedeerd kom ik even later beneden. Wat haat ik fietsen in het donker toch.
Het hotel dat we aanbevolen kregen blijkt gesloten, maar een behulpzame jongen wijst ons een andere plaats waar we kunnen overnachten. Geen bordje aan de deur dat op de aanwezigheid er van duidt, maar er is toch wel degelijk sprake van een, zij het erg smerige, commerciele overnachtigsmogelijkheid.
Fietsen dus mee naar boven door het smalle traphuis, de badkamer/toilet dichthouden met een stevig slot om de ergste stank buiten te houden, en slapen in onze eigen slaapzakken dus.
Tijdens het 'diner' (een gegrilde kip van het spit met frietjes) raak ik aan de praat met een Jordanier die in New York in opleiding is tot Neurochirurg, en probeer hem te polsen naar een verklaring van het stenengooiende gedrag van de kinderen. Helaas is hij net als iedereen anders. Zijn verklaring blijft steken op 'het zijn maar kinderen', en hoewel hij netjes knikt bij alles wat wij zeggen, zien we in zijn ogen dat hij niet snapt dat het ook voor kinderen niet normaal is om mensen te bekogelen met stenen. Zucht.
