Lords of the Flies
Na een nachtje naast de snelweg, wordt bevestigd wat we gisteren al vermoeden; er zitten hier vliegen. Erg veel vliegen. Heel erg veel. Het ontbijt wordt van beide zijden maar net overleefd, en de rest van de dag worden we tijdens klims en stops constant belaagd door onze zoemende vriendjes.
Na een lunch met heerlijke zoet cocos en rozijnenbrood dat nog druipt van de honing besluiten we dat het tijd wordt om verder te gaan zodra de lokale school aan zijn middagpauze begint. Wederom grote drommen kinderen, maar ditmaal behalve een boel geschreeuw niet veel aan de hand. Vervolgens is het tijd voor le piece de resistance waarbij het de bedoeling is onze grote depressie in iets positiefs om te zetten.
Zwoegen en bijten, krrrrrk-ptsang, tandje d'r af, ofwel 'burning your chain' zoals Duitser Micheal dat op de Balkan zo mooi omschreef. De percentages nemen absurde vormen aan, evenals de snelheden, en stapje voor stapje klimmen we verder omhoog, terwijl de teller maar niet meer dan vier kilometer per uur aan wil geven.
Het is wel weer warm, en wat dat betref ben ik dankbaar voor het idee van Beat om vandaag weer eens in het kort te gaan rijden. Allerlei lichamelijke vloeistoffen vloeien met liters tegelijk naar buiten, en wederom weten we een stukje hoogte te pakken. Langs een militair checkpoint waar een vervelende Mr Important ons van ons bezwete vehikels aftrekt om onze identiteitsbewijzen te aanschouwen. De heuvels zijn hier uitgehold met bunkers zoals ook in de grensgebieden van Griekenland te zien was, en langs de weg staan massa's informatieve adviezen, zoals een goedbedoeld 'use low gear'.
De uren tikken langzaam weg en de afstand vordert gestaag, maar niet in verhouding tot de afname van het wegglijdende zonlicht. De volle maan rolt als een voetbal tussen de bomen op een bergriggel voorbij, terwijl we eindelijk het ons einddoel voor vandaag, een kasteeldorp verderop, in het vizier krijgen. De lokale jeugd doet dat ook met ons, en zodra we wijgeren te stoppen voor een snoepje of een balpen, vliegen ons al snel weer de eerste stenen om de oren. Wat is fietsen in Jordanie toch heerlijk!
Zodra we denken dat we er eindelijk zijn (Joris zou zeggen 'but we are not there yet..'), gaat de weg ineens stijl naar beneden en krijgen we nog een hele berg verse hoogtemeters voor de kiezen. Altijd leuk. We worden er een beetje melig van en al grappend over een zeven-tal identieke bussen dat naast ons omhoog rolt, komen we een ruim uur later meer dood dan levend aan in ons hotelkamer, met, de ironie, een prachtig uitzicht over de valei waarlangs we ons de hele dag omhoog hebben lopen zwoegen.
