Stoned aan de Jordaan
We besluiten onze tocht via een paar kleine binnenweggetjes te vervolgen. Lekker rustig en mooi besluiten we, maar daar zullen we snel anders over gaan denken.
In de buurt van het dorpje Burma schakelt Beat zijn ketting er af, en moet hij afstappen om een en ander te verhelpen. Ik vraag hem of ik moet wachten, maar nee, hij gebied me gewoon door te rijden, heuvelop. Niet veel verder passeer ik een school, waar ik naar mijn idee net iets te enthousiast onthaalt word. Kleine jochies die aan me tassen en bagage hangen, maar een paar boze blikken en wat heerlijk geschreeuw in het Nederlands lost dat wel op. Even verder wacht ik op Beat, met nog steeds een klein groepje kinders om me heen, die dit maal netjes repectvol afstand houden.
Beneden me zie ik dat Beat nog een 'ethousiaster' onthaal krijgt en door een groep van minimaal 50 omgeven wordt. Hij staat helemaal vast en kan nauwelijks meer fietsen. Ik kijk het een tijdje aan, maar besef dat hij niet veel verder zal gaan komen. Terug om te helpen dus. De jochies om me heen gebaren van niet, zeggen dat ik vooral boven moet blijven, maar dat negeer ik. Of dat slim was of niet zal ik nooit weten.
Beneden rijd ik ook de groep binnen, schreeuw en maak ruimte, en gebaar dat Beat door moet rijden. Dat is wanneer de eerste stenen beginnen te vliegen en ik mijn 'cool' verlies. Ik stap af en begin boos op de groep te schelden, want een schop naar mijn tassen, soit, maar een steen naar mijn harses krijgen, dat pik ik niet. Woedend schreeuw ik wie het gore lef had die steen te gooien. Een man in een busje dat arriveert begint zich er inmiddels ook mee te bemoeien en zegt dat ik maar gewoon door moet rijden. Ik geef aan dat dat ook mijn plan was, maar ik het niet pik dat er stenen naar me gegooid worden. Zijn antwoord: 'They are just children..'
Even later weer in het zadel, een stukje hoger een heleboel heibel, geschreew in het Arabisch, en getrek aan onze fietsen later, komen er nogmaals een aantal stenen aan zeilen. Ik smijt mijn fiets tegen een muur, pak te stenen op, en mik op het kleine eikeltje dat een van de exemplaren naar mij toe durfde te mikken. Terwijl ik aan mijn welgemikte worp begin, realiseer ik hoe dom het is wat ik nu wil gaan doen en laat het object naar de grond afketsen.
Wanneer ik opstap en verder rijd, worden we onder een ware stenen regen bedolven. Ik heb mazzel en word slechts op mijn kont geraakt, een aangezien ik de spieren daar juist aanspande om de stijle helling waar we overheen moeten te overwinnen; Beat echter heeft minder geluk en houdt aan dit festijn een lelijke plek op zijn rug over.
Even verder stoppen we, en nemen de schade op. Een pak koekjes en een fles Cola zijn van de fiets van Beat afgejat; bij mij is alles nog in orde. Erg gespannen vervolgen we de rest van onze route naar de grootste depressie ter wereld.
Na heel vriendelijk de weg gewezen te zijn bij een meisjes school (gek toch, dat ik hier in het Midden Oosten steeds weer het idee krijg dat de intelligentia zich voornamlijk onder de vrouwen bevindt), stijl naar beneden. Rond het nulpunt bezwijkt het ventiel van Beat zijn achterwiel onder de grote hoeveelheid die zijn remblokjes in zijn velg hebben weten te pompen. Zijn eerste lekke tijdens zijn tocht tot nu toe.
Eenmaal beneden een groep Palestijnse kindertjes die we erg argwanend aanschouwen, maar die, in tegen stelling tot hun Jordaanse (?) collegatjes een stuk vriendelijker en voornamelijk nieuwsgieriger zijn te noemen. Volgens hun moeten we ons maar beter niet richting het check-point even verder op begeven, want daar zouden ze ons zeker doodschieten. We besluiten het er toch maar op te wagen, en hebben dit keer gelukt; we mogen gewoon door.
Het blijkt hier toch een stukje drukker bebouwd dan we verwacht hadden, dus een echt kampeerplek is niet te vinden. Op een gegeven moment vinden we echter een grote plantage pal naast de weg. De moeite van het proberen waard, en nadat de daar werkende gastarbeiders eindelijk doorhadden dat we graag tussen de palmen ons tentje wilden neerprikken, werd ons dat natuurlijk geweigerd, aangezien we naar hun idee de nacht veel beter in een van hun slaapvertrekken door konden brengen.
