's Ochtends op weg naar de Jemenietische ambassade waar ik van plan was vast een visum aanvraag te doen. Na een dik half uur in de taxi en een verstrooide taxichauffeur die de ambassade maar niet kon vinden op de plaats van bestemming aangekomen. Twee minuten later sta ik echter weer buiten; visumregels zijn veranderd, en het Jemenitische visum wordt enkel nog aan de grens afgegeven. Aanvragen op de ambassade is dus niet meer mogelijk. Hoe het dan bij de grens zit is echter allemaal onduidelijk; het zou 50 dollar kunnen kosten, maar ook best meer, dus zorgen dat ik minimaal het dubbele inmijn zak heb zitten, en het zelfde geldt voor de twee pasfoto's die er ook best wel eens vier zouden kunnen zijn..
Doe nog evene en poging om de Iranse ambassade te vinden, aangezien ik denk ik de buurt te zitten, maar begrijp dat die ergens in een ander district te vinden is. Terug naar 'huis' dus.
Ben echter zo slim niet helemaal in de goede minibus te stappen, die dus toch niet allemaal richting het stadscentrum blijken te rijden, dus even later bevind ik me op een van de terreinen van de universtiteit van Damascus.
Terwijl ik mezelf, overwegend waar heen te gaan, trakteer op een van de vele baklava's die er hier te koop zijn, zie ik vanuit mijn ooghoek een internetcafe. Moest mijn mail nodig weer eens checken dus dat komt goed uit. Het cafe blijkt echter pas een paar dagen open, nieuwe machines en een superverbinding, dus ze zijn hoogst verrast mij als toerist ineens zo binnen te zien lopen. Word dan ook de hele middag (beetje blijven plakken) getrakteerd op gratis versnaperingen en tussen het surfen door veel kletsen met de eigenaars.
Als ik weer buiten sta is het inmiddels al donker (veel te laat dus), maar het lukt me de goede minibus naar het centrum te vinden, waar ik dan ook een minuut of vijf later sta. Kebabje erbij, en plan opgevat om maar van de duisternis gebruik te maken en me meteen naar Palmyra te begeven, ook omdat ik een sterk vermoeden hebben dat 'de drie Tsjechen' die ik al eerder in Tripoli en Beirut tegenkwam, zich daar ook zullen bevinden. Om zes uur 's avonds dus toch nog uitgecheckt (tsja, dat moet je in Nederland niet proberen), en opzoek gegaan naar het busstation.
Groen als ik ben in het reizen met de bus, koop ik meteen bij het eerste het beste loket dat ik zie een kaartje naar Palmyra. Prijs is goed, maar vertrek pas over een anderhalf uur. Wachten dus, en wanneer ik me na een tijdje cafetaria en een redelijke maar veel te dure maaltijd naar het peron begeef valt me ineens op dat bijna ieder loket kaartjes naar het woestijnstadje verkoopt. Lekker is dat, had ik dat geweten en gezocht, dan had ik vast een stuk vroeger kunnen vertrekken..
Na drie uur bus zitten, een beetje pitten en half gek geklingeld te zijn van de traditioneel Arabische muziek die keihard aanstaat, kom ik eindelijk op de plaats van bestemming aan. Had van twee Jappanners in Beirut een tip voor een hotel gekregen. Laat dus aan mijn busbuurman het kaartje zien, maar kom er dan pas achter dat hij geen Palmyreen maar een bewoner van Deir Al-Zoer is. Kaartje gaat dus door hele bus rond, totdat iemand zo slim is de restaurant eigenaar bij de busstop een taxi te laten bellen. En wanneer de taxibestuurder na een toch met piepende banden en een vernietiging van zijn velgen na een gezellige aanrijding met en hoge stoeprand me even later een dollar lichter geeft gemaakt, bevindt ik me dan eindelijk op de plaats van bestemming.
Word meteen aan de thee gezet, krijg na een half uur eindelijk mijn kamer te zien, waar ik, aangezien ik de enige gast ben, en het ultralaag seizoen is, voor mag betalen wat ik maar wil. Kijk, dat is nou een instelling waar ik wel van houd!