Plan was om via een klein weg over een rustige grensovergang Syrie binnen te gaan. Door een mooi maar stijl heuvelgebied (vol met soldaten die naar ik naief aanneem maar gewoon aan het oefenen waren, dus helaas geen foto's, dat leek me niet zo'n goed idee) rijd ik mijn richting op, en terwijl ik klim veranderd het asfalt langzaam maar zeker in een zeer slechte onverharde weg. Geen bordjes, geen verkeer en ook niemand om de weg aan te vragen. Er was me al verteld dat 'er niet zo veel mensen zouden zijn' hier, maar dit wordt me toch een beetje te extreem..
Heb geen idee waar ik precies ben, of waar ik heen ga, en wanneer de web splitst in drie dirttracks, wordt het me toch even te veel. Weg die de elekticiteispalen volgt dan maar, want die gaan altijd ergens heen waar mensen zijn. Even later besluit ik toch maar terug te gaan, want zo helemaal alleen in een grensgebergte lijkt me toch niet het allerslimste wat ik momenteel kan ondernemen. Gelukkig hoef ik niet helemaal dezelfde weg te nemen en daal ik rechtstreeks af naar de grote weg, terug richting Zahle. Tijdens deze afdaling merk ik pas hoeveel hoogte ik al gemaakt had, en op basis van de lokatie waar ik de weg weer op kom, realiseer ik me dat ik waarschijnlijk toch wel goed zat. Maar goed, jammer dan, nu dus maar gewoon over de drukke weg door het dal lekker hard over valsplat naar beneden crossen.
Na een aantal uur sta ik bij de grens, en vraag me af waar al die Libaneese Beeka valei wijn toch vandaan komt. In de afgelopen dagen die ik hier rond heb gereden heb ik misschien een of twee kleine akkers met druiven gezien; nooit genoeg om massas van dat heerlijke bloedrode vocht te produceren.
De grensovergang duurt dit keer wat langer dan anders. Niet omdat de autoriteiten zo moeilijk doen, maar eerder omdat er in het niemandsland tussen Libanon en Syrie een kilometerslange berg verscholen gaat.
Tegen het einde van de middag kom ik eindelijk met pijn in me knieen en blaren op me kont in Damascus aan. Half negen zat ik al in het zadel, en nu pas gearriveerd; meer dan 110km, dat is tijden geleden dat ik zo'n afstand reed en dan ook nog eens met allemaal van die fijne klimmetjes er tussen door. Zonder al te veel problemen arriveer ik in het Ghazal hotel dat Carolien en Freek me adviseerden, redelijk aan de prijs, maar goede atmoseer en best fijne kamers.
