Na bijna tien dagen was het vandaag dan toch tijd om afscheid te nemen van Helene en Romain. Zij hebben wat contacten en willen nog wat vrienden en een aantal scholen bezoeken in Beirut, terwijl ik het eigenlijk wel gezien heb in dit aparte stadje en het tijd vind om de rest van Libanon te gaan ontdekken. Daarnaast speelt natuurlijk ook het tijdaspect mee; over uiterlijk een week of drie wil ik eigelijk toch al wel in Dahab zijn en om dat te bereiken moet ik een beetje gaan opschieten.
Na een laatste ontbijt samen, met een helaas iets wat mislukke Baba Ganoush (mezze van aubergine pasta), scheiden onze wegen dus. Waarschijnlijk niet voor goed, maar de kans dat ik een van beide binnenkort nog tegenkom is gezien het feit dat ze waarschijnlijk naar Ethiopie vliegen toch wel erg klein.
Zoals beloofd laat ik ook nog even mijn neus zien bij Cyclo Sport, de (enige?) fietsenmaker in Beirut, die graag een foto van ons in zijn archief wilde bewaren. Vervolgens door het chaotische verkeer van down-town Beirut op zoek naar een uitweg. Dank zij een paar goede tips was die vrij snel gevonden, dus met een minuut of tien zal ik op de grote weg de stad uit, die eigenlijk best goed te berijden was.
Een paar kilometer later is het echter uit met de pret. De meerbaansweg wordt een enkeltje, de chaos is terug, de smog is genadeloos, en de hellingspercentages doen meer dan een beetje pijn. Wat een zooitje! Meerdere malen overweeg ik maar gewoon af te stappen en een lift te vragen maar na een uurtje kom ik in een ritme terecht, en is er geen weg meer terug. Door naar boven!
Na bijna vier uur klimmen sta ik een 16 a 17 honderd meter hoger dan ik vanochtend begonnen was, en ben ik toch wel een beetje naar de klote. Of lijkt dat maar zo? Ik heb in ieder geval erg veel honger, zoveel is zeker.
Mijn redding vind ik een 20 minuten en heel wat dieptemeters later, op een kruispunt in het kleine stadje Chautre (?). Juist daar waar ik links af moet slaan richting Zahle, de plaats waar ik van plan was vandaag te overnachten, vind ik een restaurantje, alwaar ik binnen een mum van tijd drie gigantische falafel sandwidches in combinatie met twee flesjes (jaja, die hebben ze hier nog) cola naar binnen weet te werken.
Ik raak wat aan de praat met de eigenaar en een soldaat die voor de deur het verkeer loopt te regelen, vraag of ze een hotel in de buurt weten, en word even later door de broodjesbakker bij hem thuis uitgenodigd! Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. De beste man spreek niet al te veel over de grenzen, maar zijn broer/neef die even later komt opdagen weet wel van wat Duits en Frans.
Het huis ligt een aantal kilometers terug om hoog in de bergen, en volgens hun kan ik dus het beste mijn fiets in de zaak achter laten en met hun mee komen in de auto. Vind ik niet zo'n goed idee, want fiets en bagage blijven aan mijn zijde, punt. Dan achter in de auto, maar dat past niet. Eigenwijs als ik ben stap ik dus op de fiets en zeg dat ik wel achter de auto aan rijd, maar binnen een kilometer staan we weer stil, laten ze me de berg zien waar ik omhoog moet (inderdaad toch wel erg hoog), en zeggen dat het met mijn snelheid nog zeker een uur zal duren voordat we bij hun huis zijn (enigszins overdreven, maar ze hebben een punt). Toch dus nog maar een poging tot proppen, dit keer lukt het de achterbank naar voren te klappen, en ja, nu past de fiets er inderdaad wel gewoon in.
Even later sta ik dus boven op de berg voor een immens huis. Snap het eerst niet helemaal, maar kom er gaandeweg de avond achter dat dit bouwwerk vier grote appartementen bevat, die ieder een stukje van dezelfde familie bevatten. Broer 1 met zijn vrouw en kinderen in het eerste, broer 2 in het tweede, en zo verder. Een gezellige boel dus, zeker aangezien iedereen bij elkaar over de vloer komt, de gezinnen errug groot zij, en er ook nog eens de nodige vrienden en bekenden langs komen.
In verschillende vertrekken word ik dus om buurten vetgemest met allerhande fruit, broodjes en sloten met thee. Wijgeren probeer ik op een gegeven moment wel, maar lukt gewoon niet; ik moet toch echt nog even een extra slokje thee of een nieuw stukje fruit naar binnen werken, anders stel ik iedereen toch wel heel erg teleur. Opa vindt daarnaast dat ik maar een van zijn nog vrijgezelle kleindochters ten huwelijk moet vragen, terwijl alle dames, van jong tot oma aan toe me maar blijven toeroepen dat ze me toch allemaal erg knap vinden.
Een erg gezellig avond dus, maar op een gegeven moment ben ik toch wel op, ook omdat ik de hele avond maar door elkaar allerlei verschillende talen aan probeer te horen en te begrijpen, Frans, Duits, Engels en Arabisch passeren allemaal de revue, en op gegeven moment snap ik ook gewoon niet meer wat ze tegen me zeggen. Alhoewel pas 10 uur, duidelijk tijd om toch maar een tukje te gaan doen..
