De eigenaar van het hotel snapt niet dat we meteen na ons ontbijt al op de fiets stappen, en niet eerst een kijkje komen nemen in het prachtige kasteel, maar nee, verassing, dat hebben we gister al gezien. Een lange afdaling volgt, grappig genoeg langs de enige zijde van de berg waar je het kasteel niet kunt zien. Wel de stijlste haarspeldbochten die ik ooit gezien heb; helling van meer dan 20% en dan ook nog eens lekker van links naar rechst slingeren.
We proberen via een stil weggetje Libanon binnen te komen, maar worden tegen gehouden door een paar veiligheidsmannetjes die ons terug sturen naar de snelweg. Jammer dan. Snelweg rijd wel lekker snel, en vanaf de afslag die volgt rijden we over een andere rustige weg die eigenlijk te kenmerken is als een 30km durende afdaling van meer dan 1000 meter terug naar zee. Met andere woorden, lekker snel doorkachelen dus.
De beamtes bij de grens ontvangen ons hartelijk, Syrie mogen we best wel verlaten en in Libanon zijn we meer dan welkom. 17.5 USD voor een visum, maar dat mogen we ook in een iets lager bedrag aan Syrische ponden voldoen, dus we klagen niet, en vervolgens worden we getrakteerd op een erg sterk bakje Arabische koffie.
Over een superdrukke toeterweg bereiken we Tripoli zonder al te veel problemen, en na even zoeken en rondvragen staan we vlak naast het Tall plein bij het pension van de familie Haddad voor de deur.
Het culinaire orgasme dat Libanon heet, en waar we ons alledrie erg op verheugden (want, als het eten er nog lekkerder is dan in Syrie, dan moet het wel een paradijs zijn), valt een beetje tegen, alhoewel de schapeningewanden met gevulde wijnbladeren die ik voorgezet krijg toch best redelijk zijn, en we maken ons ook erg druk over de prijs. Voor drie keer het bedrag dat we in Syrie neertelden krijgen we porties die drie keer kleiner zijn, en de mabroemie is er ook al niet lekker..
