Omdat we er ons van bewust waren dat het een lange dag zou worden, wilden we vandaag al naar Qala'at al Hasn rijden, vragen we de eigenaar of we om 8.00 al aan het ontbijt kunnen. Niet al te verrast komen we tot de ontdekking dat er om het genoemde tijdstip nog helemaal niemand in het hotel aanwezig is, en we ons best moeten doen om zelfs al de buitendeur open te krijgen. Na een kort overleg besluiten we om 8.30 maar gewoon ons eigen ontbijt in elkaar te draaien, met behulp van eigen vooraden en de Primus van Helene en Romain voor een kop thee.
Tegen negenen komt de eigenaar eindelijk aankaken en doet alsof er niets aan de hands is, terwijl wij zachtsgezegd niet echt amused zijn. Met een false glimlach en een 'no problem' neemt hij onze melding dat we geen behoefte meer hebben aan zijn ontbijt in ontvangts. De fietsen zijn dan eigenlijk al bijna opgeladen. Bij het afrekenen maak ik nog een keer duidelijk mijn ongenoegen duidelijk en betaal hem zonder dat hij kans krijgt op een weerwoord 100 pond (2 USD) minder dan hij aanvankelijk voor de kamer-met-ontbijt rekende. Hij geeft geen kick en gaat door met zijn valse glimlach en no-problem gewoonte..
Terwijl we weggaan begint het weer langzaam te miezeren. Met jas en regenbroek gaan we dus op weg richting Quala'at al Hasn. Het weer klaart even later op, en de kilometers vliegen onder onze wielen voorbij. We worden er bijna overmoedig van en eten een heerlijke lunch in Masyaf.
Vervolgens slaan de bergen echter terug. Terwijl we eigenlijk nog maar een kilometer of veertig zouden moeten rijden, wordt deze afstand maar niet korter, en begint uiteindelijk zelfs toe te nemen. Stijl omhoog door een aaneengesloten lint van dorpjes vol met militairen. Tegen het eind van de middag komt hier eindelijk een eind aan en krijgen we het mooie uitzicht te zien.
De afwezigheid van enige vorm van bewegwijzering zorgt er voor dat we compleet onze orientatie verliezen en in een soort van twilight zone terecht komen. We denken ongeveer te kunnen gokken waar we ons op de kaart bevinden op basis van de afstand die we al afgelegd hebben, maar in dat geval hadden we al een tijdje geleden op de plaats van bestemming moeten zijn..
Wanneer het dan eindelijk begint te schemeren vragen we nogmaals de weg en krijgen we voor de zoveelste keer te horen dan het nog veertig kilometer is (realiseer ik me zojuist dat vroeger de term 'veertig' een andere uitdrukking voor 'veel' was, misschien daarom?). We besluiten dit niet te geloven en rijden verder, een extreem stijle helling op. Ik kom er nog wel overheen, maar Helene en Romain hebben hier met hun zware tandem inclusief aanhanger de grootste moeite mee. Halverwege krijgen we dan ook een lift van een voorbijkomend busje aangeboden. Ik wil eigenlijk nog even verder, de klim af maken, en Helene denkt hier eigenlijk net zo over, terwijl Romain maar wat graag in zou stappen. Op verzoek van Helene vertrekt de man met het busje dus weer, wat resulteert in een stevige echtelijke ruzie. Ik maak me dus maar even uit de voeten..
Een twee kilometers verder, vinden we een mooi valleitje, waarin we (nadat het weer rustig is op de tweezitter) besluiten ons kamp op te slaan. Een pracht plekje, maar wel een beeetje koud. Daarnaast kom ik er tijdens het bereiden van een gezamelijke maaltijd achter dat de pomp van mijn brander het begeven heeft. Joepie.. Nog een geluk dat ik samen met Helene en Romain ben dus, en samen eten we een heerlijke rijst met groenteprutje.
Eerste deel van de avond spenderen we gezamelijk in de tent van mijn twee nieuwe franse vrienden, en wanneer ik me even na achten moe en voldaan richting mijn casa begeef, word ik al verwelkomt door een mooie laagje ijs op de buitentent..
