Vandaag tijd voor een bezoek aan prachtig Apamea. Het weer lijkt aanvankelijk niet echt mee te werken, maar de luchten boven onze hoofden beperken zich tot dreigen, en zorgen uiteindelijk voor prachtige contrasten.
Na een korte klim vanaf het hotel doemen vanuit het niets ineens overal pilaren op. Prachtige rijen zuilen, nog netjes geordend langs een oude Romeinse weg, compleet verlaten, met uitzondering van een af en toe opduikende Syrische muntjeszoeker.
Alhoewel we alledrie van plan waren vanmiddag al weer in het zadel te stijgen, blijven we zo lang rondhangen om alle bezienswaardigheden op deze speciale plek te bezoeken (Afamea werd vroeger door bijna een miljoen (!!) mensen bewoont, en in de opgegraven en goed bewaarde woningen rondom het complex is precies te zien hoe de ingenieuze verwarmingsystemen in Romeinse huizen precies in elkaar zaten) dat er eigenlijk geen tijd meer is voor een dergelijke onderneming.
We besluiten dus maar weer (welliswaar via een kleine omweg door het stadje) terug te keren naar het hotel, en er nog een nachtje te verblijven. Volgens de eigenaar hebben me mazzel, aangezien er die avond een verlovingsfeest zal zijn, maar zelf denken we daar toch een fractie anders over. Een potje kaart Catan, en dan snel wegwezen.
Op zoek naar een internetcafe om toch even zeker te weten Jess en Liz niet op me aan het wachten waren in Palmyra, belanden we in een computerzaak waar we de rest van de avond met de eigenaar en het lerarencollectief van Qala'at al Madiekh al kletsen en theedrinkend doorbrengen.
